අතිරෙකචීවරකථා

අතිරෙකචීවරකථායං ‘‘න, භික්ඛවෙ, අතිරෙකචීවරං ධාරෙතබ්බං, යො ධාරෙය්‍ය, යථාධම්මො කාරෙතබ්බො’’ති (මහාව. 347) වචනතො නිට්ඨිතචීවරස්මිං උබ්භතස්මිං කථිනෙ දසාහතො පරං අතිරෙකචීවරං ධාරෙන්තස්ස නිස්සග්ගියං පාචිත්තියං. ‘‘අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, දසාහපරමං අතිරෙකචීවරං ධාරෙතු’’න්ති (මහාව. 347) වචනතො උබ්භතෙපි කථිනෙ දසාහබ්භන්තරෙ ධාරෙන්තස්ස අත්ථතකථිනානං අනුබ්භතෙපි කථිනෙ පඤ්චමාසබ්භන්තරෙ තතො පරම්පි දසාහබ්භන්තරෙ අනත්ථතකථිනානම්පි දසාහබ්භන්තරෙ අතිරෙකචීවරං අනාපත්ති. ‘‘අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, අතිරෙකචීවරං විකප්පෙතු’’න්ති (මහාව. 347) වචනතො දසාහතො පරං විකප්පෙත්වා අතිරෙකචීවරං ධාරෙතුං වට්ටති. කිත්තකං පන චීවරං විකප්පෙතබ්බන්ති? ‘‘අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, ආයාමෙන අට්ඨඞ්ගුලං සුගතඞ්ගුලෙන චතුරඞ්ගුලවිත්ථතං පච්ඡිමං චීවරං විකප්පෙතු’’න්ති (මහාව. 358) වචනතො සබ්බන්තිමෙන පරිච්ඡෙදෙන සුගතඞ්ගුලෙන අට්ඨඞ්ගුලායාමං චතුරඞ්ගුලවිත්ථාරං චීවරං විකප්පෙතුං වට්ටති. තත්ථ සුගතඞ්ගුලං නාම මජ්ඣිමපුරිසඞ්ගුලසඞ්ඛාතෙන වඩ්ඪකීඅඞ්ගුලෙන තිවඞ්ගුලං හොති, මනුස්සානං පකතිඅඞ්ගුලෙන අඩ්ඪපඤ්චකඞ්ගුලං, තස්මා දීඝතො වඩ්ඪකීහත්ථෙන එකහත්ථං පකතිහත්ථෙන දියඩ්ඪහත්ථං විත්ථාරතො වඩ්ඪකීහත්ථෙන විදත්ථිප්පමාණං පකතිහත්ථෙන ඡළඞ්ගුලාධිකවිදත්ථිප්පමාණං පච්ඡිමං චීවරං විකප්පෙතුං වට්ටති, තතො ඌනප්පමාණං න වට්ටති, අධිකප්පමාණං පන වට්ටතීති දට්ඨබ්බං.