4. අනාදරියසික්ඛාපදවණ්ණනා

344. ‘‘ලොකවජ්ජං අතික්කමිත්වා ‘ඉදං අම්හාකං ආචරියුග්ගහො’ති වදන්තස්ස න වට්ටතී’’ති ලිඛිතං. යං සංකිලිට්ඨෙනෙව චිත්තෙන ආපජ්ජති, යං වා අරියපුග්ගලො අපඤ්ඤත්තෙ සික්ඛාපදෙ අජ්ඣාචරති, ඉදං ලොකවජ්ජන්ති සබ්බත්ථිකවාදීආදීනි ආචරියකුලානි. තත්ථ දුතියතතියවිකප්පො ඉධ න අධිප්පෙතො සෙඛියානං ලොකවජ්ජත්තා.

ගාරය්හො ආචරියුග්ගහොති එත්ථ ‘‘යස්මා උච්ඡුරසො සත්තාහකාලිකො, තස්ස කසටො යාවජීවිකො, ද්වින්නංයෙව සමවායො උච්ඡුයට්ඨි, තස්මා විකාලෙ උච්ඡුයට්ඨිං ඛාදිතුං වට්ටති ගුළහරීටකං වියා’ති එවමාදිකො සම්පති නිබ්බත්තො ගාරය්හාචරියවාදො න ගහෙතබ්බො’’ති ච, පණ්ණත්තිවජ්ජෙ පන වට්ටතීති ‘‘න පත්තහත්ථෙන කවාටො පණාමෙතබ්බො’ති ඉමස්ස ‘යෙන හත්ථෙන පත්තො ගහිතො, තෙන හත්ථෙන න පණාමෙතබ්බො, ඉතරෙන පණාමෙතබ්බො’ති අත්ථං ගහෙත්වා තථා ආචරන්තො න ආපත්තියා කාරෙතබ්බො. ‘තථා බුද්ධබොධිචෙතියානං පුප්ඵං ගණ්හිතුං වට්ටතීති තථා ආචරන්තො’’ති ච. තථා ආචරති අභයගිරිවාසිකො. මහාවිහාරවාසිනො චෙ එවං වදන්ති, ‘‘මා එවං වදා’’ති අපසාදෙතබ්බො. තෙන වුත්තං ‘‘සුත්තං සුත්තානුලොමඤ්ච උග්ගහිතකානංයෙවා’’තිආදි. ‘‘ඉදං සබ්බං උපතිස්සත්ථෙරො ආහා’’ති ච වුත්තං. ‘‘සුත්තානුලොමං අට්ඨකථා’’ති ලිඛිතං.

අනාදරියසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.