6. තස්සපාපියසිකාකථා

207. අසුචීති එත්ථ නත්ථි සුචීනි කායවචීකම්මානි එතස්සාති අසුචීති වචනත්ථං දස්සෙන්තො ආහ ‘‘අසුචීහි කායවචීකම්මෙහි සමන්නාගතො’’ති. එසෙව නයො අලජ්ජීති එත්ථාපි. සානුවාදොති එත්ථ අනුවාදඋපවාදසද්දානං පරියායත්තා වුත්තං ‘‘සඋපවාදො’’ති. ඉති පඤ්චාති ඉමානි පඤ්ච අඞ්ගානි. එත්ථාති තස්සපාපියසිකකම්මෙ. ඉදන්ති කම්මං වුච්චතීති සම්බන්ධො. හීති විත්ථාරො. යො පුග්ගලො පාපියොති යොජනා. පාපුස්සන්නතායාති ලාමකුස්සන්නතාය. ඉමිනා අයඤ්ච පාපො අයඤ්ච පාපො, අයමිමෙසං විසෙසෙන පාපොති පාපියොති ච පාපානං අතිසයෙන පාපොති පාපියොති ච වචනත්ථො දස්සිතො. තස්සාති පුග්ගලස්ස. ඉමිනා තස්ස පාපියස්ස කත්තබ්බං තස්සපාපියසිකං, තමෙව කම්මං තස්සපාපියසිකකම්මන්ති වචනත්ථං දස්සෙති. කෙසුචි පොත්ථකෙසු යකාරෙ ද්වෙභාවො අත්ථි, සො අයුත්තොයෙව. ‘‘යෙභුය්‍යසිකා’’ති එත්ථ යකාරෙ ද්වෙභාවස්ස දස්සනතො එත්ථාපි ද්වෙභාවො යුත්තො භවෙය්‍යාති ලිඛන්තීති දට්ඨබ්බං.