210. වරයාචනකථා

337. කතං භත්තකිච්චං යෙනාති කතභත්තකිච්චො, තස්මිං සතීති සම්බන්ධො. වුත්තනයෙනෙවාති රාහුලවත්ථුම්හි (මහාව. අට්ඨ. 105) වුත්තනයෙනෙව. ඉදං වත්ථන්ති ඉදං සිවෙය්‍යකං වත්ථං, උප්පන්නන්ති සම්බන්ධො. ‘‘තාවා’’ති අජ්ඣාහරිතබ්බො. එත්ථන්තරෙති එතස්මිං වත්ථුප්පන්නකාලමජ්ඣෙ. කොචි භික්ඛූති සම්බන්ධො. තෙනාති පංසුකූලිකහෙතුනා. අයන්ති ජීවකො. ගහපතිචීවරන්ති එත්ථ ගහපතීනං චීවරන්ති අත්ථං පටික්ඛිපන්තො ආහ ‘‘ගහපතීහි දින්නං චීවර’’න්ති. වත්ථදානානිසංසපටිසංයුත්තායාති ‘‘වත්ථදො හොති වණ්ණදො’’තිආදිකාය (සං. නි. 1.42) වත්ථදානස්ස ආනිසංසෙන පටිසංයුත්තාය. විච්ඡාවසෙන වුත්තො ‘‘ඉතරීතරෙනා’’ති සබ්බනාමසද්දො අනියමත්ථොති ආහ ‘‘අප්පග්ඝෙනපි මහග්ඝෙනපි යෙන කෙනචී’’ති. පාවාරොති උත්තරාසඞ්ගො. සො හි පාරුපනත්ථාය වරියති ඉච්ඡියතීති පාවාරොති වුච්චති. ‘‘කප්පාසාදිභෙදො’’ති ඉමිනා තස්ස සරූපං දස්සෙති. පකතිකොජවමෙවාති පකතියා භික්ඛූනං සාරුප්පං කොජවමෙව. සොළසනාටකිත්ථීනං ඨත්වා නච්චයොග්‍යත්තා මහතී පිට්ඨි එතස්සාති මහාපිට්ඨියං, තමෙව කොජවං මහාපිට්ඨියකොජවං. තස්ස කිර ලොමානි චතුරඞ්ගුලාධිකානි හොන්ති.