4. අනාදරියසික්ඛාපදවණ්ණනා

දුවිධඤ්හෙත්ථ අනාදරියං පුග්ගලානාදරියඤ්ච ධම්මානාදරියඤ්චාති ආහ ‘‘පුග්ගලස්ස වා’’තිආදි. තත්ථ යො භික්ඛු උපසම්පන්නෙන පඤ්ඤත්තෙන වුච්චමානො ‘‘අයං උක්ඛිත්තකො වා වම්භිතො වා ගරහිතො වා, ඉමස්ස වචනං අකතං භවිස්සතී’’ති (පාචි. 342) අනාදරියං කරොති, අයං පුග්ගලෙ අනාදරියං කරොති නාම. යො පන පඤ්ඤත්තෙන වුච්චමානො ‘‘කථායං නස්සෙය්‍ය වා විනස්සෙය්‍ය වා අන්තරධායෙය්‍ය වා’’ති, තං වා නසික්ඛිතුකාමො අනාදරියං කරොති, අයං ධම්මෙ අනාදරියං කරොති නාම. තෙනාහ ‘‘තස්මා’’තිආදි.

ඉදං න සල්ලෙඛාය සංවත්තතීති සම්මා කිලෙසෙ ලිඛතීති සල්ලෙඛො, අප්පිච්ඡතා, තදත්ථං නයිදං සංවත්තති. ආදිසද්දෙන ‘‘ඉදං න ධුතත්ථාය සංවත්තති, න පාසාදිකතාය, න අපචයාය, න වීරියාරම්භාය සංවත්තතී’’ති (පාචි. 343) ඉදං සඞ්ගණ්හාති. අපඤ්ඤත්තෙනාති සුත්තෙ වා අභිධම්මෙ වා ආගතෙන. පවෙණිආගතන්ති සඞ්ගීතිකාලතො පට්ඨාය මහාකස්සපාදිආචරියපරම්පරාය ආගතං. සචෙ පන යස්මා උච්ඡුරසො සත්තාහකාලිකො, තස්ස කසටො යාවජීවිකො, ද්වින්නංයෙව සමවායො උච්ඡුයට්ඨි, තස්මා විකාලෙ උච්ඡුයට්ඨිං ඛාදිතුං වට්ටති ගුළහරීතකං වියාති එවමාදිකං ගාරය්හාචරියුග්ගහං ගහෙත්වා ‘‘එවං අම්හාකං ආචරියානං උග්ගහො පරිපුච්ඡා’’ති භණති, ආපත්තියෙව.

අනාදරියසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.