6. සප්පසුත්තං
142. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති.
අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො මහන්තං සප්පරාජවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. සෙය්‍යථාපි නාම මහතී එකරුක්ඛිකා නාවා, එවමස්ස කායො හොති. සෙය්‍යථාපි නාම මහන්තං සොණ්ඩිකාකිළඤ්ජං, එවමස්ස ඵණො හොති. සෙය්‍යථාපි නාම මහතී කොසලිකා කංසපාති, එවමස්ස අක්ඛීනි භවන්ති. සෙය්‍යථාපි නාම දෙවෙ ගළගළායන්තෙ විජ්ජුල්ලතා නිච්ඡරන්ති, එවමස්ස මුඛතො ජිව්හා නිච්ඡරති. සෙය්‍යථාපි නාම කම්මාරගග්ගරියා ධමමානාය සද්දො හොති, එවමස්ස අස්සාසපස්සාසානං සද්දො හොති.
අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –
‘‘යො සුඤ්ඤගෙහානි සෙවති,
සෙය්‍යො සො මුනි අත්තසඤ්ඤතො;
වොස්සජ්ජ චරෙය්‍ය තත්ථ සො,
පතිරූපඤ්හි තථාවිධස්ස තං.
‘‘චරකා බහූ භෙරවා බහූ,
අථො ඩංසසරීසපා [ඩංස සිරිංසපා (සී. ස්‍යා. කං. පී.)] බහූ;
ලොමම්පි න තත්ථ ඉඤ්ජයෙ,
සුඤ්ඤාගාරගතො මහාමුනි.
‘‘නභං ඵලෙය්‍ය පථවී චලෙය්‍ය,
සබ්බෙපි පාණා උද සන්තසෙය්‍යුං;
සල්ලම්පි චෙ උරසි පකප්පයෙය්‍යුං,
උපධීසු තාණං න කරොන්ති බුද්ධා’’ති.
අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.