11. දුතියනාගවිමානවත්ථු

968. ‘‘මහන්තං නාගං අභිරුය්හ, සබ්බසෙතං ගජුත්තමං;

වනා වනං අනුපරියාසි, නාරීගණපුරක්ඛතො;

ඔභාසෙන්තො දිසා සබ්බා, ඔසධී විය තාරකා.

969. ‘‘කෙන තෙතාදිසො වණ්ණො…පෙ…වණ්ණො ච තෙ සබ්බදිසා පභාසතී’’ති.

971. සො දෙවපුත්තො අත්තමනො, වඞ්ගීසෙනෙව පුච්ඡිතො;

පඤ්හං පුට්ඨො වියාකාසි, යස්ස කම්මස්සිදං ඵලං.

972. ‘‘අහං මනුස්සෙසු මනුස්සභූතො, උපාසකො චක්ඛුමතො අහොසිං;

පාණාතිපාතා විරතො අහොසිං, ලොකෙ අදින්නං පරිවජ්ජයිස්සං.

973. ‘‘අමජ්ජපො නො ච මුසා අභාණිං [අභාසිං (සී. ක.)], සකෙන දාරෙන ච තුට්ඨො අහොසිං;

අන්නඤ්ච පානඤ්ච පසන්නචිත්තො, සක්කච්ච දානං විපුලං අදාසිං.

974. ‘‘තෙන මෙතාදිසො වණ්ණො…පෙ…වණ්ණො ච මෙ සබ්බදිසා පභාසතී’’ති.

දුතියනාගවිමානං එකාදසමං.