11. තිංසමත්තාථෙරීගාථා

117. ‘‘‘මුසලානි ගහෙත්වාන, ධඤ්ඤං කොට්ටෙන්ති මාණවා [මානවා (සී.)];

පුත්තදාරානි පොසෙන්තා, ධනං වින්දන්ති මාණවා.

118. ‘‘‘කරොථ බුද්ධසාසනං, යං කත්වා නානුතප්පති;

ඛිප්පං පාදානි ධොවිත්වා, එකමන්තෙ නිසීදථ;

චෙතොසමථමනුයුත්තා, කරොථ බුද්ධසාසනං’.

119. ‘‘තස්සා තා [තං (සී.)] වචනං සුත්වා, පටාචාරාය සාසනං;

පාදෙ පක්ඛාලයිත්වාන, එකමන්තං උපාවිසුං;

චෙතොසමථමනුයුත්තා, අකංසු බුද්ධසාසනං.

120. ‘‘රත්තියා පුරිමෙ යාමෙ, පුබ්බජාතිමනුස්සරුං;

රත්තියා මජ්ඣිමෙ යාමෙ, දිබ්බචක්ඛුං විසොධයුං;

රත්තියා පච්ඡිමෙ යාමෙ, තමොඛන්ධං පදාලයුං.

121. ‘‘උට්ඨාය පාදෙ වන්දිංසු, ‘කතා තෙ අනුසාසනී;

ඉන්දංව දෙවා තිදසා, සඞ්ගාමෙ අපරාජිතං;

පුරක්ඛත්වා විහස්සාම [විහරාම (සී.), විහරිස්සාම (ස්‍යා.)], තෙවිජ්ජාම්හ අනාසවා’’’ති.

ඉත්ථං සුදං තිංසමත්තා ථෙරී භික්ඛුනියො පටාචාරාය සන්තිකෙ අඤ්ඤං බ්‍යාකරිංසූති.