7. තිස්සමෙත්තෙය්‍යසුත්තං

820. ‘‘මෙථුනමනුයුත්තස්ස, (ඉච්චායස්මා තිස්සො මෙත්තෙය්‍යො) විඝාතං බ්‍රූහි මාරිස;

සුත්වාන තව සාසනං, විවෙකෙ සික්ඛිස්සාමසෙ.

821. ‘‘මෙථුනමනුයුත්තස්ස, (මෙත්තෙය්‍යාති භගවා) මුස්සතෙ වාපි සාසනං;

මිච්ඡා ච පටිපජ්ජති, එතං තස්මිං අනාරියං.

822. ‘‘එකො පුබ්බෙ චරිත්වාන, මෙථුනං යො නිසෙවති;

යානං භන්තං ව තං ලොකෙ, හීනමාහු පුථුජ්ජනං.

823. ‘‘යසො කිත්ති ච යා පුබ්බෙ, හායතෙ වාපි තස්ස සා;

එතම්පි දිස්වා සික්ඛෙථ, මෙථුනං විප්පහාතවෙ.

824. ‘‘සඞ්කප්පෙහි පරෙතො සො, කපණො විය ඣායති;

සුත්වා පරෙසං නිග්ඝොසං, මඞ්කු හොති තථාවිධො.

825. ‘‘අථ සත්ථානි කුරුතෙ, පරවාදෙහි චොදිතො;

එස ඛ්වස්ස මහාගෙධො, මොසවජ්ජං පගාහති.

826. ‘‘පණ්ඩිතොති සමඤ්ඤාතො, එකචරියං අධිට්ඨිතො;

අථාපි [ස චාපි (නිද්දෙසෙ)] මෙථුනෙ යුත්තො, මන්දොව පරිකිස්සති [පරිකිලිස්සති (සී.)].

827. ‘‘එතමාදීනවං ඤත්වා, මුනි පුබ්බාපරෙ ඉධ;

එකචරියං දළ්හං කයිරා, න නිසෙවෙථ මෙථුනං.

828. ‘‘විවෙකඤ්ඤෙව සික්ඛෙථ, එතදරියානමුත්තමං;

න තෙන සෙට්ඨො මඤ්ඤෙථ, ස වෙ නිබ්බානසන්තිකෙ.

829. ‘‘රිත්තස්ස මුනිනො චරතො, කාමෙසු අනපෙක්ඛිනො;

ඔඝතිණ්ණස්ස පිහයන්ති, කාමෙසු ගධිතා [ගථිතා (සී.)] පජා’’ති.

තිස්සමෙත්තෙය්‍යසුත්තං සත්තමං නිට්ඨිතං.