2. කාළායසඞ්ගපඤ්හො

2. ‘‘භන්තෙ නාගසෙන, ‘කාළායසස්ස [කාළහංසස්ස (ක.)] ද්වෙ අඞ්ගානි ගහෙතබ්බානී’ති යං වදෙසි, කතමානි තානි ද්වෙ අඞ්ගානි ගහෙතබ්බානී’’ති? ‘‘යථා, මහාරාජ, කාළායසො සුපීතො [සුථිතො (ක.)] වමති [වහති (ස්‍යා. ක.)], එවමෙව ඛො, මහාරාජ, යොගිනො යොගාවචරස්ස මානසං යොනිසො මනසිකාරෙන [යොනිසො මනසිකාරෙ (සී. ස්‍යා. ක.)] අපීතං වමති. ඉදං, මහාරාජ, කාළායසස්ස පඨමං අඞ්ගං ගහෙතබ්බං.

‘‘පුන චපරං, මහාරාජ, කාළායසො සකිං පීතං උදකං න වමති, එවමෙව ඛො, මහාරාජ, යොගිනා යොගාවචරෙන යො සකිං උප්පන්නො පසාදො, න පුන සො වමිතබ්බො ‘උළාරො සො භගවා සම්මාසම්බුද්ධො, ස්වාක්ඛාතො ධම්මො, සුප්පටිපන්නො සඞ්ඝො’ති. ‘රූපං අනිච්චං, වෙදනා අනිච්චා, සඤ්ඤා අනිච්චා, සඞ්ඛාරා අනිච්චා, විඤ්ඤාණං අනිච්චන්ති යං සකිං උප්පන්නං ඤාණං, න පුන තං වමිතබ්බං. ඉදං, මහාරාජ, කාළායසස්ස දුතියං අඞ්ගං ගහෙතබ්බං. භාසිතම්පෙතං, මහාරාජ, භගවතා දෙවාතිදෙවෙන –

‘‘‘දස්සනම්හි පරිසොධිතො [පරිසොධිකෙ (සී. ක.)] නරො, අරියධම්මෙ නියතො විසෙසගූ;

නප්පවෙධති අනෙකභාගසො, සබ්බසො ච මුඛභාවමෙව සො’’’ති.

කාළායසඞ්ගපඤ්හො දුතියො.