6. කම්මජාදිපඤ්හො

6. ‘‘භන්තෙ නාගසෙන, කතමෙ එත්ථ කම්මජා, කතමෙ හෙතුජා, කතමෙ උතුජා, කතමෙ න කම්මජා, න හෙතුජා, න උතුජා’’ති? ‘‘යෙ කෙචි, මහාරාජ, සත්තා සචෙතනා, සබ්බෙ තෙ කම්මජා; අග්ගි ච සබ්බානි ච බීජජාතානි හෙතුජානි; පථවී ච පබ්බතා ච උදකඤ්ච වාතො ච, සබ්බෙ තෙ උතුජා; ආකාසො ච නිබ්බානඤ්ච ඉමෙ ද්වෙ අකම්මජා අහෙතුජා අනුතුජා. නිබ්බානං පන, මහාරාජ, න වත්තබ්බං කම්මජන්ති වා හෙතුජන්ති වා උතුජන්ති වා උප්පන්නන්ති වා අනුප්පන්නන්ති වා උප්පාදනීයන්ති වා අතීතන්ති වා අනාගතන්ති වා පච්චුප්පන්නන්ති වා චක්ඛුවිඤ්ඤෙය්‍යන්ති වා සොතවිඤ්ඤෙය්‍යන්ති වා ඝානවිඤ්ඤෙය්‍යන්ති වා ජිව්හාවිඤ්ඤෙය්‍යන්ති වා කායවිඤ්ඤෙය්‍යන්ති වා, අපි ච, මහාරාජ, මනොවිඤ්ඤෙය්‍යං නිබ්බානං, යං සො සම්මාපටිපන්නො අරියසාවකො විසුද්ධෙන ඤාණෙන පස්සතී’’ති. ‘‘රමණීයො, භන්තෙ නාගසෙන, පඤ්හො සුවිනිච්ඡිතො නිස්සංසයො එකන්තගතො, විමති උප්පච්ඡින්නා, ත්වං ගණිවරපවරමාසජ්ජා’’ති.

කම්මජාදිපඤ්හො ඡට්ඨො.