1. එකපදුමියත්ථෙරඅපදානං

1. ‘‘පදුමුත්තරො නාම ජිනො, සබ්බධම්මාන පාරගූ;

භවාභවෙ විභාවෙන්තො, තාරෙසි ජනතං බහුං.

2. ‘‘හංසරාජා තදා හොමි, දිජානං පවරො අහං;

ජාතස්සරං සමොගය්හ, කීළාමි හංසකීළිතං.

3. ‘‘පදුමුත්තරො ලොකවිදූ, ආහුතීනං පටිග්ගහො;

ජාතස්සරස්ස උපරි, ආගච්ඡි තාවදෙ ජිනො.

4. ‘‘දිස්වානහං දෙවදෙවං, සයම්භුං ලොකනායකං;

වණ්ටෙ ඡෙත්වාන පදුමං, සතපත්තං මනොරමං.

5. ‘‘මුඛතුණ්ඩෙන පග්ගය්හ, පසන්නො ලොකනායකෙ [විප්පසන්නෙන චෙතසා (ස්‍යා.)];

උක්ඛිපිත්වාන ගගණෙ [උක්ඛිපිත්වා නලාටෙන (ක.)], බුද්ධසෙට්ඨං අපූජයිං.

6. ‘‘පදුමුත්තරො ලොකවිදූ, ආහුතීනං පටිග්ගහො;

අන්තලික්ඛෙ ඨිතො සත්ථා, අකා මෙ අනුමොදනං.

7. ‘‘‘ඉමිනා එකපදුමෙන, චෙතනාපණිධීහි ච;

කප්පානං සතසහස්සං, විනිපාතං න ගච්ඡසි’.

8. ‘‘ඉදං වත්වාන සම්බුද්ධො, ජලජුත්තමනාමකො;

මම කම්මං පකිත්තෙත්වා, අගමා යෙන පත්ථිතං.

9. ‘‘සතසහස්සිතො කප්පෙ, යං කම්මමකරිං තදා;

දුග්ගතිං නාභිජානාමි, බුද්ධපූජායිදං ඵලං.

10. ‘‘පටිසම්භිදා චතස්සො, විමොක්ඛාපි ච අට්ඨිමෙ;

ඡළභිඤ්ඤා සච්ඡිකතා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං’’.

ඉත්ථං සුදං ආයස්මා එකපදුමියො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්ථාති.

එකපදුමියත්ථෙරස්සාපදානං පඨමං.