3-5. පුණ්ණමන්තාණිපුත්තත්ථෙරඅපදානං

434. ‘‘අජ්ඣායකො මන්තධරො, තිණ්ණං වෙදාන පාරගූ;

පුරක්ඛතොම්හි සිස්සෙහි, උපගච්ඡිං නරුත්තමං.

435. ‘‘පදුමුත්තරො ලොකවිදූ, ආහුතීනං පටිග්ගහො;

මම කම්මං පකිත්තෙසි, සඞ්ඛිත්තෙන මහාමුනි.

436. ‘‘තාහං ධම්මං සුණිත්වාන, අභිවාදෙත්වාන සත්ථුනො;

අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වාන, පක්කමිං [පක්කාමිං (සී. ස්‍යා.)] දක්ඛිණාමුඛො.

437. ‘‘සඞ්ඛිත්තෙන සුණිත්වාන, විත්ථාරෙන අභාසයිං [අදෙසයිං (සී. ස්‍යා.)];

සබ්බෙ සිස්සා අත්තමනා, සුත්වාන මම භාසතො;

සකං දිට්ඨිං විනොදෙත්වා, බුද්ධෙ චිත්තං පසාදයුං.

438. ‘‘සඞ්ඛිත්තෙනපි දෙසෙමි, විත්ථාරෙන තථෙවහං [දෙසෙසිං විත්ථාරෙනපි භාසයිං (ක.)];

අභිධම්මනයඤ්ඤූහං, කථාවත්ථුවිසුද්ධියා;

සබ්බෙසං විඤ්ඤාපෙත්වාන, විහරාමි අනාසවො.

439. ‘‘ඉතො පඤ්චසතෙ කප්පෙ, චතුරො සුප්පකාසකා;

සත්තරතනසම්පන්නා, චතුදීපම්හි ඉස්සරා.

440. ‘‘පටිසම්භිදා චතස්සො, විමොක්ඛාපි ච අට්ඨිමෙ;

ඡළභිඤ්ඤා සච්ඡිකතා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං’’.

ඉත්ථං සුදං ආයස්මා පුණ්ණො මන්තාණිපුත්තො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්ථාති.

පුණ්ණමන්තාණිපුත්තත්ථෙරස්සාපදානං පඤ්චමං.