(28-29) පහූතජිව්හාබ්‍රහ්මස්සරලක්ඛණානි

236. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො ඵරුසං වාචං පහාය ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො අහොසි. යා සා වාචා නෙලා කණ්ණසුඛා පෙමනීයා හදයඞ්ගමා පොරී බහුජනකන්තා බහුජනමනාපා, තථාරූපිං වාචං භාසිතා අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. පහූතජිව්හො ච හොති බ්‍රහ්මස්සරො ච කරවීකභාණී.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? ආදෙය්‍යවාචො හොති, ආදියන්තිස්ස වචනං බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? ආදෙය්‍යවාචො හොති, ආදියන්තිස්ස වචනං භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

237. තත්ථෙතං වුච්චති –

‘‘අක්කොසභණ්ඩනවිහෙසකාරිං,

උබ්බාධිකං [උබ්බාධකරං (ස්‍යා.)] බහුජනප්පමද්දනං;

අබාළ්හං ගිරං සො න භණි ඵරුසං,

මධුරං භණි සුසංහිතං [සුසහිතං (ස්‍යා.)] සඛිලං.

‘‘මනසො පියා හදයගාමිනියො,

වාචා සො එරයති කණ්ණසුඛා;

වාචාසුචිණ්ණඵලමනුභවි,

සග්ගෙසු වෙදයථ [වෙදයති (?) ටීකා ඔලොකෙතබ්බා] පුඤ්ඤඵලං.

‘‘වෙදිත්වා සො සුචරිතස්ස ඵලං,

බ්‍රහ්මස්සරත්තමිධමජ්ඣගමා;

ජිව්හාස්ස හොති විපුලා පුථුලා,

ආදෙය්‍යවාක්‍යවචනො භවති.

‘‘ගිහිනොපි ඉජ්ඣති යථා භණතො,

අථ චෙ පබ්බජති සො මනුජො;

ආදියන්තිස්ස වචනං ජනතා,

බහුනො බහුං සුභණිතං භණතො’’ති.