4. සුන්දරීථෙරීගාථාවණ්ණනා

පෙතානි භොති පුත්තානීතිආදිකා සුන්දරියා ථෙරියා ගාථා. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරා තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයං කුසලං උපචිනන්තී ඉතො එකතිංසකප්පෙ වෙස්සභුස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්වා එකදිවසං සත්ථාරං පිණ්ඩාය චරන්තං දිස්වා පසන්නමානසා භික්ඛං දත්වා පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දි. සත්ථා තස්සා චිත්තප්පසාදං ඤත්වා අනුමොදනං කත්වා පක්කාමි. සා තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තාවතිංසෙසු නිබ්බත්තිත්වා තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො චුතා අපරාපරං සුගතීසුයෙව සංසරන්තී පරිපක්කඤාණා හුත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ බාරාණසියං සුජාතස්ස නාම බ්‍රාහ්මණස්ස ධීතා හුත්වා නිබ්බත්ති. තස්සා රූපසම්පත්තියා සුන්දරීති නාමං අහොසි. වයප්පත්තකාලෙ චස්සා කනිට්ඨභාතා කාලමකාසි. අථස්සා පිතා පුත්තසොකෙන අභිභූතො තත්ථ තත්ථ විචරන්තො වාසිට්ඨිත්ථෙරියා සමාගන්ත්වා තං සොකවිනොදනකාරණං පුච්ඡන්තො ‘‘පෙතානි භොති පුත්තානී’’තිආදිකා ද්වෙ ගාථා අභාසි. ථෙරී තං සොකාභිභූතං ඤත්වා සොකං විනොදෙතුකාමා ‘‘බහූනි පුත්තසතානී’’තිආදිකා ද්වෙ ගාථා වත්වා අත්තනො අසොකභාවං කථෙසි. තං සුත්වා බ්‍රාහ්මණො ‘‘කථං ත්වං, අය්‍යෙ, එවං අසොකා ජාතා’’ති ආහ. තස්ස ථෙරී රතනත්තයගුණං කථෙසි.

අථ බ්‍රාහ්මණො ‘‘කුහිං සත්ථා’’ති පුච්ඡිත්වා ‘‘ඉදානි මිථිලායං විහරතී’’ති තං සුත්වා තාවදෙව රථං යොජෙත්වා රථෙන මිථිලං ගන්ත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා වන්දිත්වා සම්මොදනීයං කථං කත්වා එකමන්තං නිසීදි. තස්ස සත්ථා ධම්මං දෙසෙසි. සො ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනං පට්ඨපෙත්වා ඝටෙන්තො වායමන්තො තතියෙ දිවසෙ අරහත්තං පාපුණි. අථ සාරථි රථං ආදාය බාරාණසිං ගන්ත්වා බ්‍රාහ්මණියා තං පවත්තිං ආරොචෙසි. සුන්දරී අත්තනො පිතු පබ්බජිතභාවං සුත්වා, ‘‘අම්ම, අහම්පි පබ්බජිස්සාමී’’ති මාතරං ආපුච්ඡි. මාතා ‘‘යං ඉමස්මිං ගෙහෙ භොගජාතං, සබ්බං තං තුය්හං සන්තකං, ත්වං ඉමස්ස කුලස්ස දායාදිකා පටිපජ්ජ, ඉමං සබ්බභොගං පරිභුඤ්ජ, මා පබ්බජී’’ති ආහ. සා ‘‘න මය්හං භොගෙහි අත්ථො, පබ්බජිස්සාමෙවාහං, අම්මා’’ති මාතරං අනුජානාපෙත්වා මහතිං සම්පත්තිං ඛෙළපිණ්ඩං විය ඡඩ්ඩෙත්වා පබ්බජි. පබ්බජිත්වා ච සික්ඛමානායෙව හුත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා ඝටෙන්තී වායමන්තී හෙතුසම්පන්නතාය ඤාණස්ස පරිපාකං ගතත්තා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණි. තෙන වුත්තං අපදානෙ –

‘‘පිණ්ඩපාතං චරන්තස්ස, වෙස්සභුස්ස මහෙසිනො;

කටච්ඡුභික්ඛමුග්ගය්හ, බුද්ධසෙට්ඨස්සදාසහං.

‘‘පටිග්ගහෙත්වා සම්බුද්ධො, වෙස්සභූ ලොකනායකො;

වීථියා සණ්ඨිතො සත්ථා, අකා මෙ අනුමොදනං.

‘‘කටච්ඡුභික්ඛං දත්වාන, තාවතිංසං ගමිස්සසි;

ඡත්තිංසදෙවරාජූනං, මහෙසිත්තං කරිස්සසි.

‘‘පඤ්ඤාසං චක්කවත්තීනං, මහෙසිත්තං කරිස්සසි;

මනසා පත්ථිතං සබ්බං, පටිලච්ඡසි සබ්බදා.

‘‘සම්පත්තිං අනුභොත්වාන, පබ්බජිස්සසි කිඤ්චනා;

සබ්බාසවෙ පරිඤ්ඤාය, නිබ්බායිස්සසිනාසවා.

‘‘ඉදං වත්වාන සම්බුද්ධො, වෙස්සභූ ලොකනායකො;

නභං අබ්භුග්ගමී වීරො, හංසරාජාව අම්බරෙ.

‘‘සුදින්නං මෙ දානවරං, සුයිට්ඨා යාගසම්පදා;

කටච්ඡුභික්ඛං දත්වාන, පත්තාහං අචලං පදං.

‘‘එකතිංසෙ ඉතො කප්පෙ, යං දානමදදිං තදා;

දුග්ගතිං නාභිජානාමි, භික්ඛාදානස්සිදං ඵලං.

‘‘කිලෙසා ඣාපිතා මය්හං…පෙ… කතං බුද්ධස්ස සාසන’’න්ති.

අරහත්තං පන පත්වා ඵලසුඛෙන නිබ්බානසුඛෙන ච විහරන්තී අපරභාගෙ ‘‘සත්ථු පුරතො සීහනාදං නදිස්සාමී’’ති උපජ්ඣායං ආපුච්ඡිත්වා බාරාණසිතො නික්ඛමිත්වා සම්බහුලාහි භික්ඛුනීහි සද්ධිං අනුක්කමෙන සාවත්ථිං ගන්ත්වා සත්ථු සන්තිකං උපසඞ්කමිත්වා සත්ථාරං වන්දිත්වා එකමන්තං ඨිතා සත්ථාරා කතපටිසන්ථාරා සත්ථු ඔරසධීතුභාවාදිවිභාවනෙන අඤ්ඤං බ්‍යාකාසි. අථස්සා මාතරං ආදිං කත්වා සබ්බො ඤාතිගණො පරිජනො ච පබ්බජි. සා අපරභාගෙ අත්තනො පටිපත්තිං පච්චවෙක්ඛිත්වා පිතරා වුත්තගාථං ආදිං කත්වා උදානවසෙන –

313. ‘‘පෙතානි භොති පුත්තානි, ඛාදමානා තුවං පුරෙ;

තුවං දිවා ච රත්තො ච, අතීව පරිතප්පසි.

314. ‘‘සාජ්ජ සබ්බානි ඛාදිත්වා, සතපුත්තානි බ්‍රාහ්මණී;

වාසෙට්ඨි කෙන වණ්ණෙන, න බාළ්හං පරිතප්පසි.

315. ‘‘බහූනි පුත්තසතානි, ඤාතිසඞ්ඝසතානි ච;

ඛාදිතානි අතීතංසෙ, මම තුඤ්හඤ්ච බ්‍රාහ්මණ.

316. ‘‘සාහං නිස්සරණං ඤත්වා, ජාතියා මරණස්ස ච;

න සොචාමි න රොදාමි, න චාපි පරිතප්පයිං.

317. ‘‘අබ්භුතං වත වාසෙට්ඨි, වාචං භාසසි එදිසිං;

කස්ස ත්වං ධම්මමඤ්ඤාය, ගිරං භාසසි එදිසිං.

318. ‘‘එස බ්‍රාහ්මණ සම්බුද්ධො, නගරං මිථිලං පති;

සබ්බදුක්ඛප්පහානාය, ධම්මං දෙසෙසි පාණිනං.

319. ‘‘තස්ස බ්‍රහ්මෙ අරහතො, ධම්මං සුත්වා නිරූපධිං;

තත්ථ විඤ්ඤාතසද්ධම්මා, පුත්තසොකං බ්‍යපානුදිං.

320. ‘‘සො අහම්පි ගමිස්සාමි, නගරං මිථිලං පති;

අප්පෙව මං සො භගවා, සබ්බදුක්ඛා පමොචයෙ.

321. ‘‘අද්දස බ්‍රාහ්මණො බුද්ධං, විප්පමුත්තං නිරූපධිං;

ස්වස්ස ධම්මමදෙසෙසි, මුනි දුක්ඛස්ස පාරගූ.

322. ‘‘දුක්ඛං දුක්ඛසමුප්පාදං, දුක්ඛස්ස ච අතික්කමං;

අරියං චට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං, දුක්ඛූපසමගාමිනං.

323. ‘‘තත්ථ විඤ්ඤාතසද්ධම්මො, පබ්බජ්ජං සමරොචයි;

සුජාතො තීහි රත්තීහි, තිස්සො විජ්ජා අඵස්සයි.

324. ‘‘එහි සාරථි ගච්ඡාහි, රථං නිය්‍යාදයාහිමං;

ආරොග්‍යං බ්‍රාහ්මණිං වජ්ජ, පබ්බජි දානි බ්‍රාහ්මණො;

සුජාතො තීහි රත්තීහි, තිස්සො විජ්ජා අඵස්සයි.

325. ‘‘තතො ච රථමාදාය, සහස්සඤ්චාපි සාරථි;

ආරොග්‍යං බ්‍රාහ්මණිංවොච, ‘පබ්බජි දානි බ්‍රාහ්මණො;

සුජාතො තීහි රත්තීහි, තිස්සො විජ්ජා අඵස්සයි.

326. ‘‘එතඤ්චාහං අස්සරථං, සහස්සඤ්චාපි සාරථි;

තෙවිජ්ජං බ්‍රාහ්මණං සුත්වා, පුණ්ණපත්තං දදාමි තෙ.

327. ‘‘තුය්හෙව හොත්වස්සරථො, සහස්සඤ්චාපි බ්‍රාහ්මණි;

අහම්පි පබ්බජිස්සාමි, වරපඤ්ඤස්ස සන්තිකෙ.

328. ‘‘හත්ථී ගවස්සං මණිකුණ්ඩලඤ්ච, ඵීතඤ්චිමං ගහවිභවං පහාය;

පිතා පබ්බජිතො තුය්හං, භුඤ්ජ භොගානි සුන්දරී;

තුවං දායාදිකා කුලෙ.

329. ‘‘හත්ථී ගවස්සං මණිකුණ්ඩලඤ්ච, රම්මං චිමං ගහවිභවං පහාය;

පිතා පබ්බජිතො මය්හං, පුත්තසොකෙන අට්ටිතො;

අහම්පි පබ්බජිස්සාමි, භාතුසොකෙන අට්ටිතා.

330. ‘‘සො තෙ ඉජ්ඣතු සඞ්කප්පො, යං ත්වං පත්ථෙසි සුන්දරී;

උත්තිට්ඨපිණ්ඩො උඤ්ඡො ච, පංසුකූලඤ්ච චීවරං;

එතානි අභිසම්භොන්තී, පරලොකෙ අනාසවා.

331. ‘‘සික්ඛමානාය මෙ අය්‍යෙ, දිබ්බචක්ඛු විසොධිතං;

පුබ්බෙනිවාසං ජානාමි, යත්ථ මෙ වුසිතං පුරෙ.

332. ‘‘තුවං නිස්සාය කල්‍යාණි, ථෙරි සඞ්ඝස්ස සොභනෙ;

තිස්සො විජ්ජා අනුප්පත්තා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං.

333. ‘‘අනුජානාහි මෙ අය්‍යෙ, ඉච්ඡෙ සාවත්ථි ගන්තවෙ;

සීහනාදං නදිස්සාමි, බුද්ධසෙට්ඨස්ස සන්තිකෙ.

334. ‘‘පස්ස සුන්දරි සත්ථාරං, හෙමවණ්ණං හරිත්තචං;

අදන්තානං දමෙතාරං, සම්බුද්ධමකුතොභයං.

335. ‘‘පස්ස සුන්දරිමායන්තිං, විප්පමුත්තං නිරූපධිං;

වීතරාගං විසංයුත්තං, කතකිච්චමනාසවං.

336. ‘‘බාරාණසිතො නික්ඛම්ම, තව සන්තිකමාගතා;

සාවිකා තෙ මහාවීර, පාදෙ වන්දති සුන්දරී.

337. ‘‘තුවං බුද්ධො තුවං සත්ථා, තුය්හං ධීතාම්හි බ්‍රාහ්මණ;

ඔරසා මුඛතො ජාතා, කතකිච්චා අනාසවා.

338. ‘‘තස්සා තෙ ස්වාගතං භද්දෙ, තතො තෙ අදුරාගතං;

එවඤ්හි දන්තා ආයන්ති, සත්ථු පාදානි වන්දිකා;

වීතරාගා විසංයුත්තා, කතකිච්චා අනාසවා’’ති. –

ඉමා ගාථා පච්චුදාහාසි.

තත්ථ පෙතානීති මතානි. භොතීති තං ආලපති. පුත්තානීති ලිඞ්ගවිපල්ලාසෙන වුත්තං, පෙතෙ පුත්තෙති අත්ථො. එකො එව ච තස්සා පුත්තො මතො, බ්‍රාහ්මණො පන ‘‘චිරකාලං අයං සොකෙන අට්ටා හුත්වා විචරි, බහූ මඤ්ඤෙ ඉමිස්සා පුත්තා මතා’’ති එවංසඤ්ඤී හුත්වා බහුවචනෙනාහ. තථා ච ‘‘සාජ්ජ සබ්බානි ඛාදිත්වා සතපුත්තානී’’ති. ඛාදමානාති ලොකවොහාරවසෙන ඛුංසනවචනමෙතං. ලොකෙ හි යස්සා ඉත්ථියා ජාතජාතා පුත්තා මරන්ති, තං ගරහන්තා ‘‘පුත්තඛාදිනී’’තිආදිං වදන්ති. අතීවාති අතිවිය භුසං. පරිතප්පසීති සන්තප්පසි, පුරෙති යොජනා. අයඤ්හෙත්ථ සඞ්ඛෙපත්ථො – භොති වාසෙට්ඨි, පුබ්බෙ ත්වං මතපුත්තා හුත්වා සොචන්තී පරිදෙවන්තී අතිවිය සොකාය සමප්පිතා ගාමනිගමරාජධානියො ආහිණ්ඩසි.

සාජ්ජාති සා අජ්ජ, සා ත්වං එතරහීති අත්ථො. ‘‘සජ්ජා’’ති වා පාඨො. කෙන වණ්ණෙනාති කෙන කාරණෙන.

ඛාදිතානීති ථෙරීපි බ්‍රාහ්මණෙන වුත්තපරියායෙනෙව වදති. ඛාදිතානි වා බ්‍යග්ඝදීපිබිළාරාදිජාතියො සන්ධායෙවමාහ. අතීතංසෙති අතීතකොට්ඨාසෙ, අතික්කන්තභවෙසූති අත්ථො. මම තුය්හඤ්චාති මයා ච තයා ච.

නිස්සරණං ඤත්වා ජාතියා මරණස්ස චාති ජාතිජරාමරණානං නිස්සරණභූතං නිබ්බානං මග්ගඤාණෙන පටිවිජ්ඣිත්වා. න චාපි පරිතප්පයින්ති න චාපි උපායාසාසිං, අහං උපායාසං න ආපජ්ජින්ති අත්ථො.

අබ්භුතං වතාති අච්ඡරියං වත. තඤ්හි අබ්භුතං පුබ්බෙ අභූතං අබ්භුතන්ති වුච්චති. එදිසින්ති එවරූපිං, ‘‘න සොචාමි න රොදාමි, න චාපි පරිතප්පයි’’න්ති එවං සොචනාදීනං අභාවදීපනිං වාචං. කස්ස ත්වං ධම්මමඤ්ඤායාති කෙවලං යථා එදිසො ධම්මො ලද්ධුං න සක්කා, තස්මා කස්ස නාම සත්ථුනො ධම්මමඤ්ඤාය ගිරං භාසසි එදිසන්ති සත්ථාරං සාසනඤ්ච පුච්ඡති.

නිරූපධින්ති නිද්දුක්ඛං. විඤ්ඤාතසද්ධම්මාති පටිවිද්ධඅරියසච්චධම්මා. බ්‍යපානුදින්ති නීහරිං පජහිං.

විප්පමුත්තන්ති සබ්බසො විමුත්තං, සබ්බකිලෙසෙහි සබ්බභවෙහි ච විසංයුත්තං. ස්වස්සාති සො සම්මාසම්බුද්ධො අස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස.

තත්ථාති තස්සං චතුසච්චධම්මදෙසනායං.

රථං නිය්‍යාදයාහිමන්ති ඉමං රථං බ්‍රාහ්මණියා නිය්‍යාදෙහි.

සහස්සඤ්චාපීති මග්ගපරිබ්බයත්ථං නීතං කහාපණසහස්සඤ්චාපි ආදාය නිය්‍යාදෙහීති යොජනා.

අස්සරථන්ති අස්සයුත්තරථං. පුණ්ණපත්තන්ති තුට්ඨිදානං.

එවං බ්‍රාහ්මණියා තුට්ඨිදානෙ දිය්‍යමානෙ තං අසම්පටිච්ඡන්තො සාරථි ‘‘තුය්හෙව හොතූ’’ති ගාථං වත්වා සත්ථු සන්තිකමෙව ගන්ත්වා පබ්බජි. පබ්බජිතෙ පන සාරථිම්හි බ්‍රාහ්මණී අත්තනො ධීතරං සුන්දරිං ආමන්තෙත්වා ඝරාවාසෙ නියොජෙන්තී ‘‘හත්ථී ගවස්ස’’න්ති ගාථමාහ. තත්ථ හත්ථීති හත්ථිනො. ගවස්සන්ති ගාවො ච අස්සා ච. මණිකුණ්ඩලඤ්චාති මණි ච කුණ්ඩලානි ච. ඵීතඤ්චිමං ගහවිභවං පහායාති ඉමං හත්ථිආදිප්පභෙදං යථාවුත්තං අවුත්තඤ්ච ඛෙත්තවත්ථුහිරඤ්ඤසුවණ්ණාදිභෙදං ඵීතං පහූතඤ්ච ගහවිභවං ගෙහූපකරණං අඤ්ඤඤ්ච දාසිදාසාදිකං සබ්බං පහාය තව පිතා පබ්බජිතො. භුඤ්ජ භොගානි සුන්දරීති සුන්දරි, ත්වං ඉමෙ භොගෙ භුඤ්ජස්සු. තුවං දායාදිකා කුලෙති තුවඤ්හි ඉමස්මිං කුලෙ දායජ්ජාරහාති.

තං සුත්වා සුන්දරී අත්තනො නෙක්ඛම්මජ්ඣාසයං පකාසෙන්තී ‘‘හත්ථීගවස්ස’’න්තිආදිමාහ.

අථ නං මාතා නෙක්ඛම්මෙයෙව නියොජෙන්තී ‘‘සො තෙ ඉජ්ඣතූ’’තිආදිනා දියඩ්ඪගාථමාහ. තත්ථ යං ත්වං පත්ථෙසි සුන්දරීති සුන්දරි ත්වං ඉදානි යං පත්ථෙසි ආකඞ්ඛසි. සො තව පබ්බජ්ජාය සඞ්කප්පො පබ්බජ්ජාය ඡන්දො ඉජ්ඣතු අනන්තරායෙන සිජ්ඣතු. උත්තිට්ඨපිණ්ඩොති ඝරෙ ඝරෙ පතිට්ඨිත්වා ලද්ධබ්බභික්ඛාපිණ්ඩො. උඤ්ඡොති තදත්ථං ඝරපටිපාටියා ආහිණ්ඩනං උද්දිස්ස ඨානඤ්ච. එතානීති උත්තිට්ඨපිණ්ඩාදීනි. අභිසම්භොන්තීති අනිබ්බින්නරූපා ජඞ්ඝබලං නිස්සාය අභිසම්භවන්තී, සාධෙන්තීති අත්ථො.

අථ සුන්දරී ‘‘සාධු, අම්මා’’ති මාතුයා පටිස්සුණිත්වා නික්ඛමිත්වා භික්ඛුනුපස්සයං ගන්ත්වා සික්ඛමානායෙව සමානා තිස්සො විජ්ජා සච්ඡිකත්වා ‘‘සත්ථු සන්තිකං ගමිස්සාමී’’ති උපජ්ඣායං ආරොචෙත්වා භික්ඛුනීහි සද්ධිං සාවත්ථිං අගමාසි. තෙන වුත්තං ‘‘සික්ඛමානාය මෙ, අය්‍යෙ’’තිආදි. තත්ථ සික්ඛමානාය මෙති සික්ඛමානාය සමානාය මයා. අය්‍යෙති අත්තනො උපජ්ඣායං ආලපති.

තුවං නිස්සාය කල්‍යාණි, ථෙරි සඞ්ඝස්ස සොභනෙති භික්ඛුනිසඞ්ඝෙ වුද්ධතරභාවෙන ථිරගුණයොගෙන ච සඞ්ඝත්ථෙරි සොභනෙහි සීලාදීහි සමන්නාගතත්තා සොභනෙ කල්‍යාණි කල්‍යාණමිත්තෙ, අය්‍යෙ, තං නිස්සාය මයා තිස්සො විජ්ජා අනුප්පත්තා කතං බුද්ධස්ස සාසනන්ති යොජනා.

ඉච්ඡෙති ඉච්ඡාමි. සාවත්ථි ගන්තවෙති සාවත්ථිං ගන්තුං. සීහනාදං නදිස්සාමීති අඤ්ඤාබ්‍යාකරණමෙව සන්ධායාහ.

අථ සුන්දරී අනුක්කමෙන සාවත්ථිං ගන්ත්වා විහාරං පවිසිත්වා සත්ථාරං ධම්මාසනෙ නිසින්නං දිස්වා උළාරං පීතිසොමනස්සං පටිසංවෙදයමානා අත්තානමෙව ආලපන්තී ආහ ‘‘පස්ස සුන්දරී’’ති. හෙමවණ්ණන්ති සුවණ්ණවණ්ණං. හරිත්තචන්ති කඤ්චනසන්නිභත්තචං. එත්ථ ච භගවා පීතවණ්ණෙන ‘‘සුවණ්ණවණ්ණො’’ති වුච්චති. අථ ඛො සම්මදෙව ඝංසිත්වා ජාතිහිඞ්ගුලකෙන අනුලිම්පිත්වා සුපරිමජ්ජිතකඤ්චනාදාසසන්නිභොති දස්සෙතුං ‘‘හෙමවණ්ණ’’න්ති වත්වා ‘‘හරිත්තච’’න්ති වුත්තං.

පස්ස සුන්දරිමායන්තින්ති තං සුන්දරිනාමිකං මං භගවා ආගච්ඡන්ති පස්ස. ‘‘විප්පමුත්ත’’න්තිආදිනා අඤ්ඤං බ්‍යාකරොන්තී පීතිවිප්ඵාරවසෙන වදති.

කුතො පන ආගතා, කත්ථ ච ආගතා, කීදිසා චායං සුන්දරීති ආසඞ්කන්තානං ආසඞ්කං නිවත්තෙතුං ‘‘බාරාණසිතො’’ති ගාථං වත්වා තත්ථ ‘‘සාවිකා චා’’ති වුත්තමත්ථං පාකටතරං කාතුං ‘‘තුවං බුද්ධො’’ති ගාථමාහ. තස්සත්ථො – ඉමස්මිං සදෙවකෙ ලොකෙ තුවමෙවෙකො සබ්බඤ්ඤුබුද්ධො, දිට්ඨධම්මිකසම්පරායිකපරමත්ථෙහි යථාරහං අනුසාසනතො තුවං මෙ සත්ථා, අහඤ්ච ඛීණාසවබ්‍රාහ්මණී භගවා තුය්හං උරෙ වායාම ජනිතාභිජාතිතාය ඔරසා, මුඛතො පවත්තධම්මඝොසෙන සාසනස්ස ච මුඛභූතෙන අරියමග්ගෙන ජාතත්තා මුඛතො ජාතා, නිට්ඨිතපරිඤ්ඤාතාදිකරණීයතාය කතකිච්චා, සබ්බසො ආසවානං ඛෙපිතත්තා අනාසවාති.

අථස්සා සත්ථා ආගමනං අභිනන්දන්තො ‘‘තස්සා තෙ ස්වාගත’’න්ති ගාථමාහ. තස්සත්ථො – යා ත්වං මයා අධිගතං ධම්මං යාථාවතො අධිගච්ඡි. තස්සා තෙ, භද්දෙ සුන්දරි, ඉධ මම සන්තිකෙ ආගතං ආගමනං සුආගතං. තතො එව තං අදුරාගතං න දුරාගතං හොති. කස්මා? යස්මා එවඤ්හි දන්තා ආයන්තීති, යථා ත්වං සුන්දරි, එවඤ්හි උත්තමෙන අරියමග්ගදමථෙන දන්තා තතො එව සබ්බධි වීතරාගා, සබ්බෙසං සංයොජනානං සමුච්ඡින්නත්තා විසංයුත්තා කතකිච්චා අනාසවා සත්ථු පාදානං වන්දිකා ආගච්ඡන්ති, තස්මා තස්සා තෙ ස්වාගතං අදුරාගතන්ති යොජනා.

සුන්දරීථෙරීගාථාවණ්ණනා නිට්ඨිතා.