൧൦. ഉപസ്സയസുത്തവണ്ണനാ

൧൫൩. ലാഭസക്കാരഹേതുപി ഏകച്ചേ ഭിക്ഖൂ ഭിക്ഖുനുപസ്സയം ഗന്ത്വാ ഭിക്ഖുനിയോ ഓവദന്തി, ഏവമേവം അയം പന ഥേരോ ന ലാഭസക്കാരഹേതു ഭിക്ഖുനുപസ്സയഗമനം യാചതി, അഥ കസ്മാതി ആഹ ‘‘കമ്മട്ഠാനത്ഥികാ’’തിആദി. ഏസോ ഹി ആനന്ദത്ഥേരോ ഉസ്സുക്കാപേത്വാ പടിപത്തിഗുണം ദസ്സേന്തോ യസ്മാ താ ഭിക്ഖുനിയോ ചതുസച്ചകമ്മട്ഠാനികാ, തസ്മാ പഞ്ചന്നം ഉപാദാനക്ഖന്ധാനം ഉദയബ്ബയാദിപകാസനിയാ ധമ്മകഥായ വിപസ്സനാപടിപത്തിസമ്പദം ദസ്സേസി. അനിച്ചാദിലക്ഖണാനി ചേവ ഉദയബ്ബയാദികേ ച സമ്മാ ദസ്സേസി. ഹത്ഥേന ഗഹേത്വാ വിയ പച്ചക്ഖതോ ദസ്സേസി. സമാദപേസീതി തത്ഥ ലക്ഖണാരമ്മണികവിപസ്സനം സമാദപേസി. യഥാ വീഥിപടിപന്നോ ഹുത്വാ പവത്തതി, ഏവം ഗണ്ഹാപേസി. സമുത്തേജേസീതി വിപസ്സനായ ആരദ്ധായ സങ്ഖാരാനം ഉദയബ്ബയാദീസു ഉപട്ഠഹന്തേസു യഥാകാലം പഗ്ഗഹസമുപേക്ഖണേഹി ബോജ്ഝങ്ഗാനം അനുപവത്തനേന ഭാവനാമജ്ഝിമവീഥിം പാപേത്വാ യഥാ വിപസ്സനാഞാണം സുപ്പസന്നം ഹുത്വാ വഹതി, ഏവം ഇന്ദ്രിയാനം വിസദഭാവകരണേന വിപസ്സനാചിത്തം സമ്മാ ഉത്തേജേസി, നിബ്ബാനവസേന വാ സമാദപേസി. സമ്പഹംസേസീതി തഥാ പവത്തിയമാനായ വിപസ്സനായ സമപ്പവത്തഭാവനാവസേന ഉപരി ലദ്ധബ്ബഭാവനാവസേന ചിത്തം സമ്പഹംസേസി, ലദ്ധസ്സാദവസേന സുട്ഠു തോസേസി. ഏവമേത്ഥ അത്ഥോ വേദിതബ്ബോ.

മനുതേ പരിഞ്ഞാദിവസേന സച്ചാനി ബുജ്ഝതീതി മുനി. തേതി തം. ഉപയോഗത്ഥേ ഹി ഇദം സാമിവചനം. ഉത്തരീതി ഉപരി, തവ യഥാഭൂതസഭാവതോ പരതോതി അത്ഥോ. പക്ഖപതിതോ അഗതിഗമനം അതിരേകഓകാസോ. ഉപപരിക്ഖീതി അനുവിച്ച നിവാരകോ ന ബഹുമതോ. ബുദ്ധപടിഭാഗോ ഥേരോ. ‘‘ബാലാ ഭിക്ഖുനീ ദുബ്ഭാസിതം ആഹാ’’തി അവത്വാ ‘‘ഖമഥ, ഭന്തേ’’തി വദന്തേന പക്ഖപാതേന വിയ വുത്തം ഹോതീതി ആഹ ‘‘ഏകാ ഭിക്ഖുനീ ന വാരിതാ’’തിആദി.

ചുതാ സലിങ്ഗതോ നട്ഠാ, ദേസന്തരപക്കമേന അദസ്സനം ന ഗതാ. കണ്ടകസാഖാ വിയാതി കുരണ്ടകഅപാമഗ്ഗകണ്ടകലസികാഹി സാഖാ വിയ.

ഉപസ്സയസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.