൭. വനകമ്മികസുത്തവണ്ണനാ

൨൦൩. വനകമ്മേ നിയുത്തോ, കിരിയമാനേന വനകമ്മം ഏതസ്സ അത്ഥീതി വനകമ്മികോ. ഇമസ്മിം വനസണ്ഡേതി ഇമസ്മിം ഏവംമഹന്തേ വനസണ്ഡേ. ന മേ വനസ്മിം കരണീയമത്ഥി യഥാ, ‘‘ബ്രാഹ്മണ, തുയ്ഹ’’ന്തി അധിപ്പായോ. ഇതരം പന യം മഹാകിലേസവനം, തം മഗ്ഗഞാണഫരസുനാ സമാധിമയസിലായം സുനിസിതേന സബ്ബസോ ഉച്ഛിന്നമൂലം, തതോ ഏവ നിബ്ബനഥോ നിക്കിലേസഗഹനോ. വിവേകാഭിരതിയാ ഏകകോ അഭിരതോ പടിപക്ഖവിഗമേന. തേനാഹ ‘‘അരതിം…പേ… ജഹിത്വാ’’തി.

വനകമ്മികസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.