൧൦. ബാള്ഹഗിലാനസുത്തം

൯൦൮. ഏകം സമയം ആയസ്മാ അനുരുദ്ധോ സാവത്ഥിയം വിഹരതി അന്ധവനസ്മിം ആബാധികോ ദുക്ഖിതോ ബാള്ഹഗിലാനോ. അഥ ഖോ സമ്ബഹുലാ ഭിക്ഖൂ യേനായസ്മാ അനുരുദ്ധോ തേനുപസങ്കമിംസു; ഉപസങ്കമിത്വാ ആയസ്മന്തം അനുരുദ്ധം ഏതദവോചും –

‘‘കതമേനായസ്മതോ അനുരുദ്ധസ്സ വിഹാരേന വിഹരതോ ഉപ്പന്നാ സാരീരികാ ദുക്ഖാ വേദനാ ചിത്തം ന പരിയാദായ തിട്ഠന്തീ’’തി? ‘‘ചതൂസു ഖോ മേ, ആവുസോ, സതിപട്ഠാനേസു സുപ്പതിട്ഠിതചിത്തസ്സ വിഹരതോ ഉപ്പന്നാ സാരീരികാ ദുക്ഖാ വേദനാ ചിത്തം ന പരിയാദായ തിട്ഠന്തി. കതമേസു ചതൂസു? ഇധാഹം, ആവുസോ, കായേ കായാനുപസ്സീ വിഹരാമി…പേ… വേദനാസു…പേ… ചിത്തേ…പേ… ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സീ വിഹരാമി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം – ഇമേസു ഖോ മേ, ആവുസോ, ചതൂസു സതിപട്ഠാനേസു സുപ്പതിട്ഠിതചിത്തസ്സ വിഹരതോ ഉപ്പന്നാ സാരീരികാ ദുക്ഖാ വേദനാ ചിത്തം ന പരിയാദായ തിട്ഠന്തീ’’തി. ദസമം.

രഹോഗതവഗ്ഗോ പഠമോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

രഹോഗതേന ദ്വേ വുത്താ, സുതനു കണ്ഡകീ തയോ;

തണ്ഹക്ഖയസലളാഗാരം, അമ്ബപാലി ച ഗിലാനന്തി.