൧൦. ആസവസുത്തം

൪൧൬. ‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ ആസവാ. കതമേ തയോ? കാമാസവോ, ഭവാസവോ, അവിജ്ജാസവോ – ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ ആസവാ. ഇമേസം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തിണ്ണന്നം ആസവാനം പഹാനായ ചത്താരോ സതിപട്ഠാനാ ഭാവേതബ്ബാ.

‘‘കതമേ ചത്താരോ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കായേ കായാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം; വേദനാസു…പേ… ചിത്തേ…പേ… ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. ഇമേസം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തിണ്ണന്നം ആസവാനം പഹാനായ ഇമേ ചത്താരോ സതിപട്ഠാനാ ഭാവേതബ്ബാ’’തി. ദസമം.

അമതവഗ്ഗോ പഞ്ചമോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

അമതം സമുദയോ മഗ്ഗോ, സതി കുസലരാസി ച;

പാതിമോക്ഖം ദുച്ചരിതം, മിത്തവേദനാ ആസവേന ചാതി.