൮. ദുതിയഛിഗ്ഗളയുഗസുത്തം

൧൧൧൮. ‘‘സേയ്യഥാപി, ഭിക്ഖവേ, അയം മഹാപഥവീ ഏകോദകാ അസ്സ. തത്ര പുരിസോ ഏകച്ഛിഗ്ഗളം യുഗം പക്ഖിപേയ്യ. തമേനം പുരത്ഥിമോ വാതോ പച്ഛിമേന സംഹരേയ്യ, പച്ഛിമോ വാതോ പുരത്ഥിമേന സംഹരേയ്യ, ഉത്തരോ വാതോ ദക്ഖിണേന സംഹരേയ്യ, ദക്ഖിണോ വാതോ ഉത്തരേന സംഹരേയ്യ. തത്രസ്സ കാണോ കച്ഛപോ. സോ വസ്സസതസ്സ വസ്സസതസ്സ അച്ചയേന സകിം സകിം ഉമ്മുജ്ജേയ്യ. തം കിം മഞ്ഞഥ, ഭിക്ഖവേ, അപി നു ഖോ കാണോ കച്ഛപോ വസ്സസതസ്സ വസ്സസതസ്സ അച്ചയേന സകിം സകിം ഉമ്മുജ്ജന്തോ അമുസ്മിം ഏകച്ഛിഗ്ഗളേ യുഗേ ഗീവം പവേസേയ്യാ’’തി? ‘‘അധിച്ചമിദം, ഭന്തേ, യം സോ കാണോ കച്ഛപോ വസ്സസതസ്സ വസ്സസതസ്സ അച്ചയേന സകിം സകിം ഉമ്മുജ്ജന്തോ അമുസ്മിം ഏകച്ഛിഗ്ഗളേ യുഗേ ഗീവം പവേസേയ്യാ’’തി.

‘‘ഏവം അധിച്ചമിദം, ഭിക്ഖവേ, യം മനുസ്സത്തം ലഭതി. ഏവം അധിച്ചമിദം, ഭിക്ഖവേ, യം തഥാഗതോ ലോകേ ഉപ്പജ്ജതി അരഹം സമ്മാസമ്ബുദ്ധോ. ഏവം അധിച്ചമിദം, ഭിക്ഖവേ, യം തഥാഗതപ്പവേദിതോ ധമ്മവിനയോ ലോകേ ദിബ്ബതി. തസ്സിദം [തയിദം (?)], ഭിക്ഖവേ, മനുസ്സത്തം ലദ്ധം, തഥാഗതോ ലോകേ ഉപ്പന്നോ അരഹം സമ്മാസമ്ബുദ്ധോ, തഥാഗതപ്പവേദിതോ ച ധമ്മവിനയോ ലോകേ ദിബ്ബതി.

‘‘തസ്മാതിഹ, ഭിക്ഖവേ, ‘ഇദം ദുക്ഖ’ന്തി യോഗോ കരണീയോ…പേ… ‘അയം ദുക്ഖനിരോധഗാമിനീ പടിപദാ’തി യോഗോ കരണീയോ’’തി. അട്ഠമം.