൩൩. പരായനസുത്തം

൪൦൯. ‘‘പരായനഞ്ച [പരായണഞ്ച (പീ. സീ. അട്ഠ.)] വോ, ഭിക്ഖവേ, ദേസേസ്സാമി പരായനഗാമിഞ്ച മഗ്ഗം. തം സുണാഥ. കതമഞ്ച, ഭിക്ഖവേ, പരായനം? യോ, ഭിക്ഖവേ, രാഗക്ഖയോ ദോസക്ഖയോ മോഹക്ഖയോ – ഇദം വുച്ചതി, ഭിക്ഖവേ, പരായനം. കതമോ ച, ഭിക്ഖവേ, പരായനഗാമീ മഗ്ഗോ? കായഗതാസതി. അയം വുച്ചതി, ഭിക്ഖവേ, പരായനഗാമിമഗ്ഗോ. ഇതി ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദേസിതം വോ മയാ പരായനം, ദേസിതോ പരായനഗാമിമഗ്ഗോ. യം, ഭിക്ഖവേ, സത്ഥാരാ കരണീയം സാവകാനം ഹിതേസിനാ അനുകമ്പകേന അനുകമ്പം ഉപാദായ, കതം വോ തം മയാ. ഏതാനി, ഭിക്ഖവേ, രുക്ഖമൂലാനി, ഏതാനി സുഞ്ഞാഗാരാനി. ഝായഥ, ഭിക്ഖവേ, മാ പമാദത്ഥ; മാ പച്ഛാ വിപ്പടിസാരിനോ അഹുവത്ഥ. അയം വോ അമ്ഹാകം അനുസാസനീ’’തി. (യഥാ അസങ്ഖതം തഥാ വിത്ഥാരേതബ്ബം). തേത്തിംസതിമം.

ദുതിയോ വഗ്ഗോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

അസങ്ഖതം അനതം അനാസവം, സച്ചഞ്ച പാരം നിപുണം സുദുദ്ദസം;

അജജ്ജരം ധുവം അപലോകിതം, അനിദസ്സനം നിപ്പപഞ്ച സന്തം.

അമതം പണീതഞ്ച സിവഞ്ച ഖേമം, തണ്ഹാക്ഖയോ അച്ഛരിയഞ്ച അബ്ഭുതം;

അനീതികം അനീതികധമ്മം, നിബ്ബാനമേതം സുഗതേന ദേസിതം.

അബ്യാപജ്ഝോ വിരാഗോ ച, സുദ്ധി മുത്തി അനാലയോ;

ദീപോ ലേണഞ്ച താണഞ്ച, സരണഞ്ച പരായനന്തി.

അസങ്ഖതസംയുത്തം സമത്തം.