൯. പഠമദ്വയസുത്തം

൯൨. ‘‘ദ്വയം വോ, ഭിക്ഖവേ, ദേസേസ്സാമി. തം സുണാഥ. കിഞ്ച, ഭിക്ഖവേ, ദ്വയം? ചക്ഖുഞ്ചേവ രൂപാ ച, സോതഞ്ചേവ സദ്ദാ ച, ഘാനഞ്ചേവ ഗന്ധാ ച, ജിവ്ഹാ ചേവ രസാ ച, കായോ ചേവ ഫോട്ഠബ്ബാ ച, മനോ ചേവ ധമ്മാ ച – ഇദം വുച്ചതി, ഭിക്ഖവേ, ദ്വയം.

‘‘യോ, ഭിക്ഖവേ, ഏവം വദേയ്യ – ‘അഹമേതം ദ്വയം പച്ചക്ഖായ അഞ്ഞം ദ്വയം പഞ്ഞപേസ്സാമീ’തി, തസ്സ വാചാവത്ഥുകമേവസ്സ. പുട്ഠോ ച ന സമ്പായേയ്യ. ഉത്തരിഞ്ച വിഘാതം ആപജ്ജേയ്യ. തം കിസ്സ ഹേതു? യഥാ തം, ഭിക്ഖവേ, അവിസയസ്മി’’ന്തി. നവമം.