൧. സബ്ബസുത്തം

൨൩. സാവത്ഥിനിദാനം. ‘‘സബ്ബം വോ, ഭിക്ഖവേ, ദേസേസ്സാമി. തം സുണാഥ. കിഞ്ച, ഭിക്ഖവേ, സബ്ബം? ചക്ഖുഞ്ചേവ രൂപാ ച, സോതഞ്ച [സോതഞ്ചേവ (?) ഏവമിതരയുഗലേസുപി] സദ്ദാ ച, ഘാനഞ്ച ഗന്ധാ ച, ജിവ്ഹാ ച രസാ ച, കായോ ച ഫോട്ഠബ്ബാ ച, മനോ ച ധമ്മാ ച – ഇദം വുച്ചതി, ഭിക്ഖവേ, സബ്ബം. യോ, ഭിക്ഖവേ, ഏവം വദേയ്യ – ‘അഹമേതം സബ്ബം പച്ചക്ഖായ അഞ്ഞം സബ്ബം പഞ്ഞാപേസ്സാമീ’തി, തസ്സ വാചാവത്ഥുകമേവസ്സ [വാചാവത്ഥുരേവസ്സ (സീ. പീ.), വാചാവത്ഥുദേവസ്സ (സ്യാ. കം.)]; പുട്ഠോ ച ന സമ്പായേയ്യ, ഉത്തരിഞ്ച വിഘാതം ആപജ്ജേയ്യ. തം കിസ്സ ഹേതു? യഥാ തം, ഭിക്ഖവേ, അവിസയസ്മി’’ന്തി. പഠമം.