൧൧. കാലത്തയഅനത്തസുത്തം

൧൧. സാവത്ഥിനിദാനം. ‘‘രൂപം, ഭിക്ഖവേ, അനത്താ അതീതാനാഗതം; കോ പന വാദോ പച്ചുപ്പന്നസ്സ! ഏവം പസ്സം, ഭിക്ഖവേ, സുതവാ അരിയസാവകോ അതീതസ്മിം രൂപസ്മിം അനപേക്ഖോ ഹോതി; അനാഗതം രൂപം നാഭിനന്ദതി; പച്ചുപ്പന്നസ്സ രൂപസ്സ നിബ്ബിദായ വിരാഗായ നിരോധായ പടിപന്നോ ഹോതി. വേദനാ അനത്താ… സഞ്ഞാ അനത്താ… സങ്ഖാരാ അനത്താ… വിഞ്ഞാണം അനത്താ അതീതാനാഗതം; കോ പന വാദോ പച്ചുപ്പന്നസ്സ! ഏവം പസ്സം, ഭിക്ഖവേ, സുതവാ അരിയസാവകോ അതീതസ്മിം വിഞ്ഞാണസ്മിം അനപേക്ഖോ ഹോതി; അനാഗതം വിഞ്ഞാണം നാഭിനന്ദതി; പച്ചുപ്പന്നസ്സ വിഞ്ഞാണസ്സ നിബ്ബിദായ വിരാഗായ നിരോധായ പടിപന്നോ ഹോതീ’’തി. ഏകാദസമം.

നകുലപിതുവഗ്ഗോ പഠമോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

നകുലപിതാ ദേവദഹാ, ദ്വേപി ഹാലിദ്ദികാനി ച;

സമാധിപടിസല്ലാണാ, ഉപാദാപരിതസ്സനാ ദുവേ;

അതീതാനാഗതപച്ചുപ്പന്നാ, വഗ്ഗോ തേന പവുച്ചതി.