൧൦. കുമ്ഭണ്ഡസുത്തം

൨൧൧. ‘‘ഇധാഹം, ആവുസോ, ഗിജ്ഝകൂടാ പബ്ബതാ ഓരോഹന്തോ അദ്ദസം കുമ്ഭണ്ഡം പുരിസം വേഹാസം ഗച്ഛന്തം. സോ ഗച്ഛന്തോപി തേവ അണ്ഡേ ഖന്ധേ ആരോപേത്വാ ഗച്ഛതി. നിസീദന്തോപി തേസ്വേവ അണ്ഡേസു നിസീദതി. തമേനം ഗിജ്ഝാപി കാകാപി കുലലാപി അനുപതിത്വാ അനുപതിത്വാ വിതച്ഛേന്തി വിരാജേന്തി. സോ സുദം അട്ടസ്സരം കരോതി…പേ… ഏസോ, ഭിക്ഖവേ, സത്തോ ഇമസ്മിംയേവ രാജഗഹേ ഗാമകൂടകോ അഹോസി…പേ…. ദസമം.

പഠമോ വഗ്ഗോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

അട്ഠി പേസി ഉഭോ ഗാവഘാതകാ,

പിണ്ഡോ സാകുണിയോ നിച്ഛവോരബ്ഭി;

അസി സൂകരികോ സത്തിമാഗവി,

ഉസു കാരണികോ സൂചി സാരഥി;

യോ ച സിബ്ബിയതി സൂചകോ ഹി സോ,

അണ്ഡഭാരി അഹു ഗാമകൂടകോതി.