൧൨. സഹായകസുത്തം

൨൪൬. സാവത്ഥിയം വിഹരതി. അഥ ഖോ ദ്വേ ഭിക്ഖൂ സഹായകാ ആയസ്മതോ മഹാകപ്പിനസ്സ സദ്ധിവിഹാരിനോ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമിംസു. അദ്ദസാ ഖോ ഭഗവാ തേ ഭിക്ഖൂ ദൂരതോവ ആഗച്ഛന്തേ. ദിസ്വാന ഭിക്ഖൂ ആമന്തേസി – ‘‘പസ്സഥ നോ തുമ്ഹേ, ഭിക്ഖവേ, ഏതേ ഭിക്ഖൂ സഹായകേ ആഗച്ഛന്തേ കപ്പിനസ്സ സദ്ധിവിഹാരിനോ’’തി? ‘‘ഏവം, ഭന്തേ’’. ‘‘ഏതേ ഖോ തേ ഭിക്ഖൂ മഹിദ്ധികാ മഹാനുഭാവാ. ന ച സാ സമാപത്തി സുലഭരൂപാ, യാ തേഹി ഭിക്ഖൂഹി അസമാപന്നപുബ്ബാ. യസ്സ ചത്ഥായ കുലപുത്താ സമ്മദേവ അഗാരസ്മാ അനഗാരിയം പബ്ബജന്തി തദനുത്തരം ബ്രഹ്മചരിയപരിയോസാനം ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സയം അഭിഞ്ഞാ സച്ഛികത്വാ ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരന്തീ’’തി.

ഇദമവോച ഭഗവാ. ഇദം വത്വാന സുഗതോ അഥാപരം ഏതദവോച സത്ഥാ –

‘‘സഹായാ വതിമേ ഭിക്ഖൂ, ചിരരത്തം സമേതികാ;

സമേതി നേസം സദ്ധമ്മോ, ധമ്മേ ബുദ്ധപ്പവേദിതേ.

‘‘സുവിനീതാ കപ്പിനേന, ധമ്മേ അരിയപ്പവേദിതേ;

ധാരേന്തി അന്തിമം ദേഹം, ജേത്വാ മാരം സവാഹിനി’’ന്തി. ദ്വാദസമം;

ഭിക്ഖുസംയുത്തം സമത്തം.