൩. സകലികസുത്തം

൧൪൯. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ രാജഗഹേ വിഹരതി മദ്ദകുച്ഛിസ്മിം മിഗദായേ. തേന ഖോ പന സമയേന ഭഗവതോ പാദോ സകലികായ ഖതോ ഹോതി, ഭുസാ സുദം ഭഗവതോ വേദനാ വത്തന്തി സാരീരികാ ദുക്ഖാ തിബ്ബാ ഖരാ കടുകാ അസാതാ അമനാപാ. താ സുദം ഭഗവാ സതോ സമ്പജാനോ അധിവാസേതി അവിഹഞ്ഞമാനോ. അഥ ഖോ ഭഗവാ ചതുഗ്ഗുണം സങ്ഘാടിം പഞ്ഞപേത്വാ ദക്ഖിണേന പസ്സേന സീഹസേയ്യം കപ്പേസി പാദേ പാദം അച്ചാധായ സതോ സമ്പജാനോ. അഥ ഖോ മാരോ പാപിമാ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം ഗാഥായ അജ്ഝഭാസി –

‘‘മന്ദിയാ നു ഖോ സേസി ഉദാഹു കാവേയ്യമത്തോ,

അത്ഥാ നു തേ സമ്പചുരാ ന സന്തി;

ഏകോ വിവിത്തേ സയനാസനമ്ഹി,

നിദ്ദാമുഖോ കിമിദം സോപ്പസേ വാ’’തി.

‘‘ന മന്ദിയാ സയാമി നാപി കാവേയ്യമത്തോ,

അത്ഥം സമേച്ചാഹമപേതസോകോ;

ഏകോ വിവിത്തേ സയനാസനമ്ഹി,

സയാമഹം സബ്ബഭൂതാനുകമ്പീ.

‘‘യേസമ്പി സല്ലം ഉരസി പവിട്ഠം,

മുഹും മുഹും ഹദയം വേധമാനം;

തേപീധ സോപ്പം ലഭരേ സസല്ലാ,

തസ്മാ അഹം ന സുപേ വീതസല്ലോ.

‘‘ജഗ്ഗം ന സങ്കേ നപി ഭേമി സോത്തും,

രത്തിന്ദിവാ നാനുതപന്തി മാമം;

ഹാനിം ന പസ്സാമി കുഹിഞ്ചി ലോകേ,

തസ്മാ സുപേ സബ്ബഭൂതാനുകമ്പീ’’തി.

അഥ ഖോ മാരോ പാപിമാ ‘‘ജാനാതി മം ഭഗവാ, ജാനാതി മം സുഗതോ’’തി ദുക്ഖീ ദുമ്മനോ തത്ഥേവന്തരധായീതി.