൩. സുഭസുത്തം

൧൩൯. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ ഉരുവേലായം വിഹരതി നജ്ജാ നേരഞ്ജരായ തീരേ അജപാലനിഗ്രോധമൂലേ പഠമാഭിസമ്ബുദ്ധോ. തേന ഖോ പന സമയേന ഭഗവാ രത്തന്ധകാരതിമിസായം അബ്ഭോകാസേ നിസിന്നോ ഹോതി, ദേവോ ച ഏകമേകം ഫുസായതി. അഥ ഖോ മാരോ പാപിമാ, ഭഗവതോ ഭയം ഛമ്ഭിതത്തം ലോമഹംസം ഉപ്പാദേതുകാമോ, യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവതോ അവിദൂരേ ഉച്ചാവചാ വണ്ണനിഭാ ഉപദംസേതി, സുഭാ ചേവ അസുഭാ ച. അഥ ഖോ ഭഗവാ ‘‘മാരോ അയം പാപിമാ’’ ഇതി വിദിത്വാ മാരം പാപിമന്തം ഗാഥാഹി അജ്ഝഭാസി –

‘‘സംസരം ദീഘമദ്ധാനം, വണ്ണം കത്വാ സുഭാസുഭം;

അലം തേ തേന പാപിമ, നിഹതോ ത്വമസി അന്തക.

‘‘യേ ച കായേന വാചായ, മനസാ ച സുസംവുതാ;

ന തേ മാരവസാനുഗാ, ന തേ മാരസ്സ ബദ്ധഗൂ’’ [ബദ്ധഭൂ (ക.), പച്ചഗൂ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] തി.

അഥ ഖോ മാരോ…പേ… തത്ഥേവന്തരധായീതി.