൨. വേണ്ഡുസുത്തം

൯൩. ഏകമന്തം ഠിതോ ഖോ വേണ്ഡു [വേണ്ഹു (സീ.)] ദേവപുത്തോ ഭഗവതോ സന്തികേ ഇമം ഗാഥം അഭാസി –

‘‘സുഖിതാവ തേ [സുഖിതാ വത തേ (സീ. സ്യാ. കം.)] മനുജാ, സുഗതം പയിരുപാസിയ;

യുഞ്ജം [യുജ്ജ (സീ.), യുഞ്ജ (സ്യാ. കം. പീ.)] ഗോതമസാസനേ, അപ്പമത്താ നു സിക്ഖരേ’’തി.

‘‘യേ മേ പവുത്തേ സിട്ഠിപദേ [സത്ഥിപദേ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] (വേണ്ഡൂതി ഭഗവാ),

അനുസിക്ഖന്തി ഝായിനോ;

കാലേ തേ അപ്പമജ്ജന്താ,

ന മച്ചുവസഗാ സിയു’’ന്തി.