൫. ദാമലിസുത്തം

൮൬. സാവത്ഥിനിദാനം. അഥ ഖോ ദാമലി ദേവപുത്തോ അഭിക്കന്തായ രത്തിയാ അഭിക്കന്തവണ്ണോ കേവലകപ്പം ജേതവനം ഓഭാസേത്വാ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം അട്ഠാസി. ഏകമന്തം ഠിതോ ഖോ ദാമലി ദേവപുത്തോ ഭഗവതോ സന്തികേ ഇമം ഗാഥം അഭാസി –

‘‘കരണീയമേതം ബ്രാഹ്മണേന, പധാനം അകിലാസുനാ;

കാമാനം വിപ്പഹാനേന, ന തേനാസീസതേ ഭവ’’ന്തി.

‘‘നത്ഥി കിച്ചം ബ്രാഹ്മണസ്സ (ദാമലീതി ഭഗവാ),

കതകിച്ചോ ഹി ബ്രാഹ്മണോ.

‘‘യാവ ന ഗാധം ലഭതി നദീസു,

ആയൂഹതി സബ്ബഗത്തേഭി ജന്തു;

ഗാധഞ്ച ലദ്ധാന ഥലേ ഠിതോ യോ,

നായൂഹതീ പാരഗതോ ഹി സോവ [സോതി (സീ. പീ. ക.), ഹോതി (സ്യാ. കം.), സോ (?)].

‘‘ഏസൂപമാ ദാമലി ബ്രാഹ്മണസ്സ,

ഖീണാസവസ്സ നിപകസ്സ ഝായിനോ;

പപ്പുയ്യ ജാതിമരണസ്സ അന്തം,

നായൂഹതീ പാരഗതോ ഹി സോ’’തി [ഹോതീതി (സ്യാ. കം.)].