൭. നദുബ്ഭിയസുത്തം

൨൫൩. സാവത്ഥിയം. ‘‘ഭൂതപുബ്ബം, ഭിക്ഖവേ, സക്കസ്സ ദേവാനമിന്ദസ്സ രഹോഗതസ്സ പടിസല്ലീനസ്സ ഏവം ചേതസോ പരിവിതക്കോ ഉദപാദി – ‘യോപി മേ അസ്സ സുപച്ചത്ഥികോ തസ്സപാഹം ന ദുബ്ഭേയ്യ’ന്തി. അഥ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, വേപചിത്തി അസുരിന്ദോ സക്കസ്സ ദേവാനമിന്ദസ്സ ചേതസാ ചേതോപരിവിതക്കമഞ്ഞായ യേന സക്കോ ദേവാനമിന്ദോ തേനുപസങ്കമി. അദ്ദസാ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, സക്കോ ദേവാനമിന്ദോ വേപചിത്തിം അസുരിന്ദം ദൂരതോവ ആഗച്ഛന്തം. ദിസ്വാന വേപചിത്തിം അസുരിന്ദം ഏതദവോച – ‘തിട്ഠ, വേപചിത്തി, ഗഹിതോസീ’’’തി.

‘‘യദേവ തേ, മാരിസ, പുബ്ബേ ചിത്തം, തദേവ ത്വം മാ പജഹാസീ’’തി [തദേവ ത്വം മാരിസ പഹാസീതി (സീ. സ്യാ. കം.)].

‘‘സപസ്സു ച മേ, വേപചിത്തി, അദുബ്ഭായാ’’തി [അദ്രുബ്ഭായ (ക.)].

‘‘യം മുസാ ഭണതോ പാപം, യം പാപം അരിയൂപവാദിനോ;

മിത്തദ്ദുനോ ച യം പാപം, യം പാപം അകതഞ്ഞുനോ;

തമേവ പാപം ഫുസതു [ഫുസതി (സീ. പീ.)], യോ തേ ദുബ്ഭേ സുജമ്പതീ’’തി.