൩. ധജഗ്ഗസുത്തം

൨൪൯. സാവത്ഥിയം. തത്ര ഖോ ഭഗവാ ഭിക്ഖൂ ആമന്തേസി – ‘‘ഭിക്ഖവോ’’തി. ‘‘ഭദന്തേ’’തി തേ ഭിക്ഖൂ ഭഗവതോ പച്ചസ്സോസും. ഭഗവാ ഏതദവോച –

‘‘ഭൂതപുബ്ബം, ഭിക്ഖവേ, ദേവാസുരസങ്ഗാമോ സമുപബ്യൂള്ഹോ അഹോസി. അഥ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, സക്കോ ദേവാനമിന്ദോ ദേവേ താവതിംസേ ആമന്തേസി –

‘സചേ, മാരിസാ, ദേവാനം സങ്ഗാമഗതാനം ഉപ്പജ്ജേയ്യ ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, മമേവ തസ്മിം സമയേ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ. മമഞ്ഹി വോ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതി’.

‘നോ ചേ മേ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ, അഥ പജാപതിസ്സ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ. പജാപതിസ്സ ഹി വോ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതി’.

‘നോ ചേ പജാപതിസ്സ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ, അഥ വരുണസ്സ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ. വരുണസ്സ ഹി വോ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതി’.

‘നോ ചേ വരുണസ്സ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ, അഥ ഈസാനസ്സ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകേയ്യാഥ. ഈസാനസ്സ ഹി വോ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതീ’’’തി.

‘‘തം ഖോ പന, ഭിക്ഖവേ, സക്കസ്സ വാ ദേവാനമിന്ദസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം, പജാപതിസ്സ വാ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം, വരുണസ്സ വാ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം, ഈസാനസ്സ വാ ദേവരാജസ്സ ധജഗ്ഗം ഉല്ലോകയതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയേഥാപി നോപി പഹീയേഥ [നോ പഹീയേഥ (ക.)].

‘‘തം കിസ്സ ഹേതു? സക്കോ ഹി, ഭിക്ഖവേ, ദേവാനമിന്ദോ അവീതരാഗോ അവീതദോസോ അവീതമോഹോ ഭീരു ഛമ്ഭീ ഉത്രാസീ പലായീതി.

‘‘അഹഞ്ച ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ഏവം വദാമി – ‘സചേ തുമ്ഹാകം, ഭിക്ഖവേ, അരഞ്ഞഗതാനം വാ രുക്ഖമൂലഗതാനം വാ സുഞ്ഞാഗാരഗതാനം വാ ഉപ്പജ്ജേയ്യ ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, മമേവ തസ്മിം സമയേ അനുസ്സരേയ്യാഥ – ഇതിപി സോ ഭഗവാ അരഹം സമ്മാസമ്ബുദ്ധോ വിജ്ജാചരണസമ്പന്നോ സുഗതോ ലോകവിദൂ അനുത്തരോ പുരിസദമ്മസാരഥി സത്ഥാ ദേവമനുസ്സാനം ബുദ്ധോ ഭഗവാ’തി. മമഞ്ഹി വോ, ഭിക്ഖവേ, അനുസ്സരതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതി.

‘‘നോ ചേ മം അനുസ്സരേയ്യാഥ, അഥ ധമ്മം അനുസ്സരേയ്യാഥ – ‘സ്വാക്ഖാതോ ഭഗവതാ ധമ്മോ സന്ദിട്ഠികോ അകാലികോ ഏഹിപസ്സികോ ഓപനേയ്യികോ പച്ചത്തം വേദിതബ്ബോ വിഞ്ഞൂഹീ’തി. ധമ്മഞ്ഹി വോ, ഭിക്ഖവേ, അനുസ്സരതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതി.

‘‘നോ ചേ ധമ്മം അനുസ്സരേയ്യാഥ, അഥ സങ്ഘം അനുസ്സരേയ്യാഥ – ‘സുപ്പടിപന്നോ ഭഗവതോ സാവകസങ്ഘോ ഉജുപ്പടിപന്നോ ഭഗവതോ സാവകസങ്ഘോ ഞായപ്പടിപന്നോ ഭഗവതോ സാവകസങ്ഘോ സാമീചിപ്പടിപന്നോ ഭഗവതോ സാവകസങ്ഘോ, യദിദം ചത്താരി പുരിസയുഗാനി അട്ഠ പുരിസപുഗ്ഗലാ ഏസ ഭഗവതോ സാവകസങ്ഘോ, ആഹുനേയ്യോ പാഹുനേയ്യോ ദക്ഖിണേയ്യോ അഞ്ജലികരണീയോ അനുത്തരം പുഞ്ഞക്ഖേത്തം ലോകസ്സാ’തി. സങ്ഘഞ്ഹി വോ, ഭിക്ഖവേ, അനുസ്സരതം യം ഭവിസ്സതി ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ ലോമഹംസോ വാ, സോ പഹീയിസ്സതി.

‘‘തം കിസ്സ ഹേതു? തഥാഗതോ ഹി, ഭിക്ഖവേ, അരഹം സമ്മാസമ്ബുദ്ധോ വീതരാഗോ വീതദോസോ വീതമോഹോ അഭീരു അച്ഛമ്ഭീ അനുത്രാസീ അപലായീ’’തി. ഇദമവോച ഭഗവാ. ഇദം വത്വാന സുഗതോ അഥാപരം ഏതദവോച സത്ഥാ –

‘‘അരഞ്ഞേ രുക്ഖമൂലേ വാ, സുഞ്ഞാഗാരേവ ഭിക്ഖവോ;

അനുസ്സരേഥ [അനുസ്സരേയ്യാഥ (ക.) പദസിദ്ധി പന ചിന്തേതബ്ബാ] സമ്ബുദ്ധം, ഭയം തുമ്ഹാക നോ സിയാ.

‘‘നോ ചേ ബുദ്ധം സരേയ്യാഥ, ലോകജേട്ഠം നരാസഭം;

അഥ ധമ്മം സരേയ്യാഥ, നിയ്യാനികം സുദേസിതം.

‘‘നോ ചേ ധമ്മം സരേയ്യാഥ, നിയ്യാനികം സുദേസിതം;

അഥ സങ്ഘം സരേയ്യാഥ, പുഞ്ഞക്ഖേത്തം അനുത്തരം.

‘‘ഏവം ബുദ്ധം സരന്താനം, ധമ്മം സങ്ഘഞ്ച ഭിക്ഖവോ;

ഭയം വാ ഛമ്ഭിതത്തം വാ, ലോമഹംസോ ന ഹേസ്സതീ’’തി.