൩. പഠമസത്തസുത്തം

൬൩. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. തേന ഖോ പന സമയേന സാവത്ഥിയാ മനുസ്സാ യേഭുയ്യേന കാമേസു അതിവേലം സത്താ ( ) [(ഹോന്തി) (ബഹൂസു) അട്ഠകഥായ സംസന്ദേതബ്ബം] രത്താ ഗിദ്ധാ ഗധിതാ [ഗഥിതാ (സീ.)] മുച്ഛിതാ അജ്ഝോപന്നാ സമ്മത്തകജാതാ കാമേസു വിഹരന്തി.

അഥ ഖോ സമ്ബഹുലാ ഭിക്ഖൂ പുബ്ബണ്ഹസമയം നിവാസേത്വാ പത്തചീവരമാദായ സാവത്ഥിയം പിണ്ഡായ പാവിസിംസു. സാവത്ഥിയം പിണ്ഡായ ചരിത്വാ പച്ഛാഭത്തം പിണ്ഡപാതപടിക്കന്താ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമിംസു; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദിംസു. ഏകമന്തം നിസിന്നാ ഖോ തേ ഭിക്ഖൂ ഭഗവന്തം ഏതദവോചും – ‘‘ഇധ, ഭന്തേ, സാവത്ഥിയാ മനുസ്സാ യേഭുയ്യേന കാമേസു അതിവേലം സത്താ രത്താ ഗിദ്ധാ ഗധിതാ മുച്ഛിതാ അജ്ഝോപന്നാ സമ്മത്തകജാതാ കാമേസു വിഹരന്തീ’’തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘കാമേസു സത്താ കാമസങ്ഗസത്താ,

സംയോജനേ വജ്ജമപസ്സമാനാ;

ന ഹി ജാതു സംയോജനസങ്ഗസത്താ,

ഓഘം തരേയ്യും വിപുലം മഹന്ത’’ന്തി. തതിയം;