൧൦. ഉതേനസുത്തം

൭൦. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ കോസമ്ബിയം വിഹരതി ഘോസിതാരാമേ. തേന ഖോ പന സമയേന രഞ്ഞോ ഉതേനസ്സ [ഉദേനസ്സ (സീ. സ്യാ. പീ.)] ഉയ്യാനഗതസ്സ അന്തേപുരം ദഡ്ഢം ഹോതി, പഞ്ച ച ഇത്ഥിസതാനി [പഞ്ച ഇത്ഥിസതാനി (സീ. സ്യാ. പീ.)] കാലങ്കതാനി ഹോന്തി സാമാവതീപമുഖാനി.

അഥ ഖോ സമ്ബഹുലാ ഭിക്ഖൂ പുബ്ബണ്ഹസമയം നിവാസേത്വാ പത്തചീവരമാദായ കോസമ്ബിം പിണ്ഡായ പാവിസിംസു. കോസമ്ബിയം പിണ്ഡായ ചരിത്വാ പച്ഛാഭത്തം പിണ്ഡപാതപടിക്കന്താ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമിംസു; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദിംസു. ഏകമന്തം നിസിന്നാ ഖോ തേ ഭിക്ഖൂ ഭഗവന്തം ഏതദവോചും – ‘‘ഇധ, ഭന്തേ, രഞ്ഞോ ഉതേനസ്സ ഉയ്യാനഗതസ്സ അന്തേപുരം ദഡ്ഢം, പഞ്ച ച ഇത്ഥിസതാനി കാലങ്കതാനി സാമാവതീപമുഖാനി. താസം, ഭന്തേ, ഉപാസികാനം കാ ഗതി കോ അഭിസമ്പരായോ’’തി?

‘‘സന്തേത്ഥ, ഭിക്ഖവേ, ഉപാസികായോ സോതാപന്നാ, സന്തി സകദാഗാമിനിയോ, സന്തി അനാഗാമിനിയോ. സബ്ബാ താ, ഭിക്ഖവേ, ഉപാസികായോ അനിപ്ഫലാ കാലങ്കതാ’’തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘മോഹസമ്ബന്ധനോ ലോകോ, ഭബ്ബരൂപോവ ദിസ്സതി;

ഉപധിബന്ധനോ [ഉപധിസമ്ബന്ധനോ (ക. സീ.)] ബാലോ, തമസാ പരിവാരിതോ;

സസ്സതോരിവ [സസ്സതി വിയ (ക. സീ.)] ഖായതി, പസ്സതോ നത്ഥി കിഞ്ചന’’ന്തി. ദസമം;

തസ്സുദ്ദാനം –

ദ്വേ ഭദ്ദിയാ ദ്വേ ച സത്താ, ലകുണ്ഡകോ തണ്ഹാഖയോ;

പപഞ്ചഖയോ ച കച്ചാനോ, ഉദപാനഞ്ച ഉതേനോതി.

ചൂളവഗ്ഗോ [ചുല്ലവഗ്ഗോ (സീ.), ചൂലവഗ്ഗോ (പീ.)] സത്തമോ നിട്ഠിതോ.