൧. പഠമലകുണ്ഡകഭദ്ദിയസുത്തം

൬൧. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. തേന ഖോ പന സമയേന ആയസ്മാ സാരിപുത്തോ ആയസ്മന്തം ലകുണ്ഡകഭദ്ദിയം അനേകപരിയായേന ധമ്മിയാ കഥായ സന്ദസ്സേതി സമാദപേതി [സമാദാപേതി (?)] സമുത്തേജേതി സമ്പഹംസേതി.

അഥ ഖോ ആയസ്മതോ ലകുണ്ഡകഭദ്ദിയസ്സ ആയസ്മതാ സാരിപുത്തേന അനേകപരിയായേന ധമ്മിയാ കഥായ സന്ദസ്സിയമാനസ്സ സമാദപിയമാനസ്സ സമുത്തേജിയമാനസ്സ സമ്പഹംസിയമാനസ്സ അനുപാദായ ആസവേഹി ചിത്തം വിമുച്ചി.

അദ്ദസാ ഖോ ഭഗവാ ആയസ്മന്തം ലകുണ്ഡകഭദ്ദിയം ആയസ്മതാ സാരിപുത്തേന അനേകപരിയായേന ധമ്മിയാ കഥായ സന്ദസ്സിയമാനം സമാദപിയമാനം സമുത്തേജിയമാനം സമ്പഹംസിയമാനം അനുപാദായ ആസവേഹി ചിത്തം വിമുത്തം [വിമുത്തചിത്തം (?)].

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘ഉദ്ധം അധോ സബ്ബധി വിപ്പമുത്തോ, അയംഹമസ്മീതി [അയമഹമസ്മീതി (സീ. സ്യാ. പീ.)] അനാനുപസ്സീ;

ഏവം വിമുത്തോ ഉദതാരി ഓഘം, അതിണ്ണപുബ്ബം അപുനബ്ഭവായാ’’തി. പഠമം;