൨. ഉദ്ധതസുത്തം

൩൨. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ കുസിനാരായം വിഹരതി ഉപവത്തനേ മല്ലാനം സാലവനേ. തേന ഖോ പന സമയേന സമ്ബഹുലാ ഭിക്ഖൂ ഭഗവതോ അവിദൂരേ അരഞ്ഞകുടികായം വിഹരന്തി ഉദ്ധതാ ഉന്നളാ ചപലാ മുഖരാ വികിണ്ണവാചാ മുട്ഠസ്സതിനോ അസമ്പജാനാ അസമാഹിതാ വിബ്ഭന്തചിത്താ പാകതിന്ദ്രിയാ.

അദ്ദസാ ഖോ ഭഗവാ തേ സമ്ബഹുലേ ഭിക്ഖൂ അവിദൂരേ അരഞ്ഞകുടികായം വിഹരന്തേ ഉദ്ധതേ ഉന്നളേ ചപലേ മുഖരേ വികിണ്ണവാചേ മുട്ഠസ്സതിനോ അസമ്പജാനേ അസമാഹിതേ വിബ്ഭന്തചിത്തേ പാകതിന്ദ്രിയേ.

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘അരക്ഖിതേന കായേന [ചിത്തേന (നേത്തിയം)], മിച്ഛാദിട്ഠിഹതേന [മിച്ഛാദിട്ഠിഗതേന (ബഹൂസു)] ച;

ഥിനമിദ്ധാ [ഥീനമിദ്ധാ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] ഭിഭൂതേന, വസം മാരസ്സ ഗച്ഛതി.

‘‘തസ്മാ രക്ഖിതചിത്തസ്സ, സമ്മാസങ്കപ്പഗോചരോ;

സമ്മാദിട്ഠിപുരേക്ഖാരോ, ഞത്വാന ഉദയബ്ബയം;

ഥീനമിദ്ധാഭിഭൂ ഭിക്ഖു, സബ്ബാ ദുഗ്ഗതിയോ ജഹേ’’തി. ദുതിയം;