൮. മേത്തസുത്തം

൧൪൩. കരണീയമത്ഥകുസലേന, യന്ത സന്തം പദം അഭിസമേച്ച;

സക്കോ ഉജൂ ച സുഹുജൂ [സൂജൂ (സീ.)] ച, സൂവചോ ചസ്സ മുദു അനതിമാനീ.

൧൪൪. സന്തുസ്സകോ ച സുഭരോ ച, അപ്പകിച്ചോ ച സല്ലഹുകവുത്തി;

സന്തിന്ദ്രിയോ ച നിപകോ ച, അപ്പഗബ്ഭോ കുലേസ്വനനുഗിദ്ധോ.

൧൪൫. ന ച ഖുദ്ദമാചരേ കിഞ്ചി, യേന വിഞ്ഞൂ പരേ ഉപവദേയ്യും;

സുഖിനോ വ ഖേമിനോ ഹോന്തു, സബ്ബസത്താ [സബ്ബേ സത്താ (സീ. സ്യാ.)] ഭവന്തു സുഖിതത്താ.

൧൪൬. യേ കേചി പാണഭൂതത്ഥി, തസാ വാ ഥാവരാ വനവസേസാ;

ദീഘാ വാ യേ വ മഹന്താ [മഹന്ത (?)], മജ്ഝിമാ രസ്സകാ അണുകഥൂലാ.

൧൪൭. ദിട്ഠാ വാ യേ വ അദിട്ഠാ [അദിട്ഠ (?)], യേ വ [യേ ച (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] ദൂരേ വസന്തി അവിദൂരേ;

ഭൂതാ വ സമ്ഭവേസീ വ [ഭൂതാ വാ സമ്ഭവേസീ വാ (സ്യാ. കം. പീ. ക.)], സബ്ബസത്താ ഭവന്തു സുഖിതത്താ.

൧൪൮. ന പരോ പരം നികുബ്ബേഥ, നാതിമഞ്ഞേഥ കത്ഥചി ന കഞ്ചി [നം കഞ്ചി (സീ. പീ.), നം കിഞ്ചി (സ്യാ.), ന കിഞ്ചി (ക.)];

ബ്യാരോസനാ പടിഘസഞ്ഞാ, നാഞ്ഞമഞ്ഞസ്സ ദുക്ഖമിച്ഛേയ്യ.

൧൪൯. മാതാ യഥാ നിയം പുത്തമായുസാ ഏകപുത്തമനുരക്ഖേ;

ഏവമ്പി സബ്ബഭൂതേസു, മാനസം ഭാവയേ അപരിമാണം.

൧൫൦. മേത്തഞ്ച സബ്ബലോകസ്മി, മാനസം ഭാവയേ അപരിമാണം;

ഉദ്ധം അധോ ച തിരിയഞ്ച, അസമ്ബാധം അവേരമസപത്തം.

൧൫൧. തിട്ഠം ചരം നിസിന്നോ വ [വാ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)], സയാനോ യാവതാസ്സ വിതമിദ്ധോ [വിഗതമിദ്ധോ (ബഹൂസു)];

ഏതം സതിം അധിട്ഠേയ്യ, ബ്രഹ്മമേതം വിഹാരമിധമാഹു.

൧൫൨. ദിട്ഠിഞ്ച അനുപഗ്ഗമ്മ, സീലവാ ദസ്സനേന സമ്പന്നോ;

കാമേസു വിനയ [വിനേയ്യ (സീ. സ്യാ. പീ.)] ഗേധം, ന ഹി ജാതുഗ്ഗബ്ഭസേയ്യ പുനരേതീതി.

മേത്തസുത്തം അട്ഠമം നിട്ഠിതം.