൭. കാമയോഗസുത്തം

൯൬. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘കാമയോഗയുത്തോ, ഭിക്ഖവേ, ഭവയോഗയുത്തോ ആഗാമീ ഹോതി ആഗന്താ [ആഗന്ത്വാ (സ്യാ. ക.)] ഇത്ഥത്തം. കാമയോഗവിസംയുത്തോ, ഭിക്ഖവേ, ഭവയോഗയുത്തോ അനാഗാമീ ഹോതി അനാഗന്താ ഇത്ഥത്തം. കാമയോഗവിസംയുത്തോ, ഭിക്ഖവേ, ഭവയോഗവിസംയുത്തോ അരഹാ ഹോതി, ഖീണാസവോ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘കാമയോഗേന സംയുത്താ, ഭവയോഗേന ചൂഭയം;

സത്താ ഗച്ഛന്തി സംസാരം, ജാതിമരണഗാമിനോ.

‘‘യേ ച കാമേ പഹന്ത്വാന, അപ്പത്താ ആസവക്ഖയം;

ഭവയോഗേന സംയുത്താ, അനാഗാമീതി വുച്ചരേ.

‘‘യേ ച ഖോ ഛിന്നസംസയാ, ഖീണമാനപുനബ്ഭവാ;

തേ വേ പാരങ്ഗതാ ലോകേ, യേ പത്താ ആസവക്ഖയ’’ന്തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. സത്തമം.

കല്യാണസീലസുത്തം

൯൭. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘കല്യാണസീലോ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കല്യാണധമ്മോ കല്യാണപഞ്ഞോ ഇമസ്മിം ധമ്മവിനയേ ‘കേവലീ വുസിതവാ ഉത്തമപുരിസോ’തി വുച്ചതി –

‘‘കഥഞ്ച, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കല്യാണസീലോ ഹോതി? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു സീലവാ ഹോതി, പാതിമോക്ഖസംവരസംവുതോ വിഹരതി, ആചാരഗോചരസമ്പന്നോ അണുമത്തേസു വജ്ജേസു ഭയദസ്സാവീ, സമാദായ സിക്ഖതി സിക്ഖാപദേസു. ഏവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കല്യാണസീലോ ഹോതി. ഇതി കല്യാണസീലോ.

‘‘കല്യാണധമ്മോ ച കഥം ഹോതി? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു സത്തന്നം ബോധിപക്ഖിയാനം ധമ്മാനം ഭാവനാനുയോഗമനുയുത്തോ വിഹരതി. ഏവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കല്യാണധമ്മോ ഹോതി. ഇതി കല്യാണസീലോ, കല്യാണധമ്മോ.

‘‘കല്യാണപഞ്ഞോ ച കഥം ഹോതി? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു ആസവാനം ഖയാ അനാസവം ചേതോവിമുത്തിം പഞ്ഞാവിമുത്തിം ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സയം അഭിഞ്ഞാ സച്ഛികത്വാ ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരതി. ഏവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കല്യാണപഞ്ഞോ ഹോതി.

‘‘ഇതി കല്യാണസീലോ കല്യാണധമ്മോ കല്യാണപഞ്ഞോ ഇമസ്മിം ധമ്മവിനയേ ‘കേവലീ വുസിതവാ ഉത്തമപുരിസോ’തി വുച്ചതീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘യസ്സ കായേന വാചായ, മനസാ നത്ഥി ദുക്കടം;

തം വേ കല്യാണസീലോതി, ആഹു ഭിക്ഖും ഹിരീമനം [ഹിരീമതം (സ്യാ. ക.)].

‘‘യസ്സ ധമ്മാ സുഭാവിതാ, സത്ത [പത്ത (സബ്ബത്ഥ)] സമ്ബോധിഗാമിനോ;

തം വേ കല്യാണധമ്മോതി, ആഹു ഭിക്ഖും അനുസ്സദം.

‘‘യോ ദുക്ഖസ്സ പജാനാതി, ഇധേവ ഖയമത്തനോ;

തം വേ കല്യാണപഞ്ഞോതി, ആഹു ഭിക്ഖും അനാസവം.

‘‘തേഹി ധമ്മേഹി സമ്പന്നം, അനീഘം ഛിന്നസംസയം;

അസിതം സബ്ബലോകസ്സ, ആഹു സബ്ബപഹായിന’’ന്തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. അട്ഠമം.