൪. അഗ്ഗിസുത്തം

൯൩. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ, അഗ്ഗീ. കതമേ തയോ? രാഗഗ്ഗി, ദോസഗ്ഗി, മോഹഗ്ഗി – ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ അഗ്ഗീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘രാഗഗ്ഗി ദഹതി മച്ചേ, രത്തേ കാമേസു മുച്ഛിതേ;

ദോസഗ്ഗി പന ബ്യാപന്നേ, നരേ പാണാതിപാതിനോ.

‘‘മോഹഗ്ഗി പന സമ്മൂള്ഹേ, അരിയധമ്മേ അകോവിദേ;

ഏതേ അഗ്ഗീ അജാനന്താ, സക്കായാഭിരതാ പജാ.

‘‘തേ വഡ്ഢയന്തി നിരയം, തിരച്ഛാനഞ്ച യോനിയോ;

അസുരം പേത്തിവിസയം, അമുത്താ മാരബന്ധനാ.

‘‘യേ ച രത്തിന്ദിവാ യുത്താ, സമ്മാസമ്ബുദ്ധസാസനേ;

തേ നിബ്ബാപേന്തി രാഗഗ്ഗിം, നിച്ചം അസുഭസഞ്ഞിനോ.

‘‘ദോസഗ്ഗിം പന മേത്തായ, നിബ്ബാപേന്തി നരുത്തമാ;

മോഹഗ്ഗിം പന പഞ്ഞായ, യായം നിബ്ബേധഗാമിനീ.

‘‘തേ നിബ്ബാപേത്വാ നിപകാ, രത്തിന്ദിവമതന്ദിതാ;

അസേസം പരിനിബ്ബന്തി, അസേസം ദുക്ഖമച്ചഗും.

‘‘അരിയദ്ദസാ വേദഗുനോ, സമ്മദഞ്ഞായ പണ്ഡിതാ;

ജാതിക്ഖയമഭിഞ്ഞായ, നാഗച്ഛന്തി പുനബ്ഭവ’’ന്തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ചതുത്ഥം.