൬. അസുഭാനുപസ്സീസുത്തം

൮൫. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘അസുഭാനുപസ്സീ, ഭിക്ഖവേ, കായസ്മിം വിഹരഥ; ആനാപാനസ്സതി ച വോ അജ്ഝത്തം പരിമുഖം സൂപട്ഠിതാ ഹോതു; സബ്ബസങ്ഖാരേസു അനിച്ചാനുപസ്സിനോ വിഹരഥ. അസുഭാനുപസ്സീനം, ഭിക്ഖവേ, കായസ്മിം വിഹരതം യോ സുഭായ ധാതുയാ രാഗാനുസയോ സോ പഹീയതി [പഹിയ്യതി (ക.)]. ആനാപാനസ്സതിയാ അജ്ഝത്തം പരിമുഖം സൂപട്ഠിതിതായ യേ ബാഹിരാ വിതക്കാസയാ വിഘാതപക്ഖികാ, തേ ന ഹോന്തി. സബ്ബസങ്ഖാരേസു അനിച്ചാനുപസ്സീനം വിഹരതം യാ അവിജ്ജാ സാ പഹീയതി, യാ വിജ്ജാ സാ ഉപ്പജ്ജതീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘അസുഭാനുപസ്സീ കായസ്മിം, ആനാപാനേ പടിസ്സതോ;

സബ്ബസങ്ഖാരസമഥം, പസ്സം ആതാപി സബ്ബദാ.

‘‘സ വേ സമ്മദ്ദസോ ഭിക്ഖു, യതോ തത്ഥ വിമുച്ചതി;

അഭിഞ്ഞാവോസിതോ സന്തോ, സ വേ യോഗാതിഗോ മുനീ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ഛട്ഠം.