൯. തണ്ഹാസുത്തം

൫൮. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘തിസ്സോ ഇമാ, ഭിക്ഖവേ, തണ്ഹാ. കതമാ തിസ്സോ? കാമതണ്ഹാ, ഭവതണ്ഹാ, വിഭവതണ്ഹാ – ഇമാ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തിസ്സോ തണ്ഹാ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘തണ്ഹായോഗേന സംയുത്താ, രത്തചിത്താ ഭവാഭവേ;

തേ യോഗയുത്താ മാരസ്സ, അയോഗക്ഖേമിനോ ജനാ;

സത്താ ഗച്ഛന്തി സംസാരം, ജാതീമരണഗാമിനോ.

‘‘യേ ച തണ്ഹം പഹന്ത്വാന, വീതതണ്ഹാ [നിക്കണ്ഹാ ച (സീ. ക.)] ഭവാഭവേ;

തേ വേ [തേ ച (സീ. പീ. ക.)] പാരങ്ഗതാ [പാരഗതാ (ക. സീ. സ്യാ.)] ലോകേ, യേ പത്താ ആസവക്ഖയ’’ന്തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. നവമം.