൧൦. മാരധേയ്യസുത്തം

൫൯. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘തീഹി, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മേഹി സമന്നാഗതോ ഭിക്ഖു അതിക്കമ്മ മാരധേയ്യം ആദിച്ചോവ വിരോചതി. കതമേഹി തീഹി? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു അസേഖേന സീലക്ഖന്ധേന സമന്നാഗതോ ഹോതി, അസേഖേന സമാധിക്ഖന്ധേന സമന്നാഗതോ ഹോതി, അസേഖേന പഞ്ഞാക്ഖന്ധേന സമന്നാഗതോ ഹോതി – ഇമേഹി ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തീഹി ധമ്മേഹി സമന്നാഗതോ ഭിക്ഖു അതിക്കമ്മ മാരധേയ്യം ആദിച്ചോവ വിരോചതീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘സീലം സമാധി പഞ്ഞാ ച, യസ്സ ഏതേ സുഭാവിതാ;

അതിക്കമ്മ മാരധേയ്യം, ആദിച്ചോവ വിരോചതീ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദസമം.

പഠമോ വഗ്ഗോ നിട്ഠിതോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

മൂലധാതു അഥ വേദനാ ദുവേ, ഏസനാ ച ദുവേ ആസവാ ദുവേ;

തണ്ഹാതോ ച അഥ [തണ്ഹാതോ അഥ (സ്യാ.)] മാരധേയ്യതോ, വഗ്ഗമാഹു പഠമന്തി മുത്തമന്തി.