൮. പഠമനകുഹനസുത്തം

൩൫. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘നയിദം, ഭിക്ഖവേ, ബ്രഹ്മചരിയം വുസ്സതി ജനകുഹനത്ഥം, ന ജനലപനത്ഥം, ന ലാഭസക്കാരസിലോകാനിസംസത്ഥം, ന ‘ഇതി മം ജനോ ജാനാതൂ’തി. അഥ ഖോ ഇദം, ഭിക്ഖവേ, ബ്രഹ്മചരിയം വുസ്സതി സംവരത്ഥഞ്ചേവ പഹാനത്ഥഞ്ചാ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘സംവരത്ഥം പഹാനത്ഥം, ബ്രഹ്മചരിയം അനീതിഹം;

അദേസയി സോ ഭഗവാ, നിബ്ബാനോഗധഗാമിനം.

‘‘ഏസ മഗ്ഗോ മഹത്തേഹി [മഹന്തേഹി (സീ. ക.), മഹത്ഥേഹി (സ്യാ.)], അനുയാതോ മഹേസിഭി [മഹേസിനോ (സീ. ക.)];

യേ യേ തം പടിപജ്ജന്തി, യഥാ ബുദ്ധേന ദേസിതം;

ദുക്ഖസ്സന്തം കരിസ്സന്തി, സത്ഥുസാസനകാരിനോ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. അട്ഠമം.