൫. തണ്ഹാസംയോജനസുത്തം

൧൫. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘നാഹം, ഭിക്ഖവേ, അഞ്ഞം ഏകസംയോജനമ്പി സമനുപസ്സാമി യേന [യേനേവം (സ്യാ.)] സംയോജനേന സംയുത്താ സത്താ ദീഘരത്തം സന്ധാവന്തി സംസരന്തി യഥയിദം, ഭിക്ഖവേ, തണ്ഹാസംയോജനം [തണ്ഹാസംയോജനേന (?)]. തണ്ഹാസംയോജനേന ഹി, ഭിക്ഖവേ, സംയുത്താ സത്താ ദീഘരത്തം സന്ധാവന്തി സംസരന്തീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘തണ്ഹാദുതിയോ പുരിസോ, ദീഘമദ്ധാന സംസരം;

ഇത്ഥഭാവഞ്ഞഥാഭാവം [ഇത്ഥമ്ഭാവഞ്ഞഥാഭാവം (സ്യാ.)], സംസാരം നാതിവത്തതി.

‘‘ഏതമാദീനവം [ഏവമാദീനവം (സീ. പീ. ക.)] ഞത്വാ, തണ്ഹം [തണ്ഹാ (സീ. ക.)] ദുക്ഖസ്സ സമ്ഭവം;

വീതതണ്ഹോ അനാദാനോ, സതോ ഭിക്ഖു പരിബ്ബജേ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. പഞ്ചമം.