൮. മാനപരിഞ്ഞാസുത്തം

൮. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘മാനം, ഭിക്ഖവേ, അനഭിജാനം അപരിജാനം തത്ഥ ചിത്തം അവിരാജയം അപ്പജഹം അഭബ്ബോ ദുക്ഖക്ഖയായ. മാനഞ്ച ഖോ, ഭിക്ഖവേ, അഭിജാനം പരിജാനം തത്ഥ ചിത്തം വിരാജയം പജഹം ഭബ്ബോ ദുക്ഖക്ഖയായാ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘മാനുപേതാ അയം പജാ, മാനഗന്ഥാ ഭവേ രതാ;

മാനം അപരിജാനന്താ, ആഗന്താരോ പുനബ്ഭവം.

‘‘യേ ച മാനം പഹന്ത്വാന, വിമുത്താ മാനസങ്ഖയേ;

തേ മാനഗന്ഥാഭിഭുനോ, സബ്ബദുക്ഖമുപച്ചഗു’’ന്തി [സബ്ബദുക്ഖം ഉപച്ചഗുന്തി (പീ.), സബ്ബം ദുക്ഖം ഉപച്ചഗുന്തി (അട്ഠകഥാ)].

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. അട്ഠമം.