൩. തതിയപാരാജികസിക്ഖാപദവണ്ണനാ

൬൬൯. തതിയേ – ധമ്മേനാതി ഭൂതേന വത്ഥുനാ. വിനയേനാതി ചോദേത്വാ സാരേത്വാ. പദഭാജനം പനസ്സ ‘‘യേന ധമ്മേന യേന വിനയേന ഉക്ഖിത്തോ സുഉക്ഖിത്തോ ഹോതീ’’തി ഇമംഅധിപ്പായമത്തം ദസ്സേതും വുത്തം. സത്ഥുസാസനേനാതി ഞത്തിസമ്പദായ ചേവ അനുസാവനസമ്പദായ ച. പദഭാജനേ പനസ്സ ‘‘ജിനസാസനേന ബുദ്ധസാസനേനാ’’തി വേവചനമത്തമേവ വുത്തം. സങ്ഘം വാ ഗണം വാതിആദീസു യേന സങ്ഘേന കമ്മം കതം, തം സങ്ഘം വാ തത്ഥ സമ്ബഹുലപുഗ്ഗലസങ്ഖാതം ഗണം വാ, ഏകപുഗ്ഗലം വാ തം കമ്മം വാ ന ആദിയതി, ന അനുവത്തതി, ന തത്ഥ ആദരം ജനേതീതി അത്ഥോ. സമാനസംവാസകാ ഭിക്ഖൂ വുച്ചന്തി സഹായാ, സോ തേഹി സദ്ധിം നത്ഥീതി ഏത്ഥ ‘‘ഏകകമ്മം ഏകുദ്ദേസോ സമസിക്ഖതാ’’തി അയം താവ സംവാസോ; സമാനോ സംവാസോ ഏതേസന്തി സമാനസംവാസകാ.ഏവരൂപാ ഭിക്ഖൂ ഭിക്ഖുസ്സ തസ്മിം സംവാസേ സഹ അയനഭാവേന സഹായാതി വുച്ചന്തി. ഇദാനി യേന സംവാസേന തേ സമാനസംവാസകാതി വുത്താ, സോ സംവാസോ തസ്സ ഉക്ഖിത്തകസ്സ തേഹി സദ്ധിം നത്ഥി. യേഹി ച സദ്ധിം തസ്സ സോ സംവാസോ നത്ഥി, ന തേന തേ ഭിക്ഖൂ അത്തനോ സഹായാ കതാ ഹോന്തി. തസ്മാ വുത്തം ‘‘സമാനസംവാസകാ ഭിക്ഖൂ വുച്ചന്തി സഹായാ, സോ തേഹി സദ്ധിം നത്ഥി, തേന വുച്ചതി അകതസഹായോ’’തി. സേസം സങ്ഘഭേദസിക്ഖാപദാദീസു വുത്തനയത്താ ഉത്താനത്ഥമേവ.

സമനുഭാസനസമുട്ഠാനം – കായവാചാചിത്തതോ സമുട്ഠാതി, അകിരിയം, സഞ്ഞാവിമോക്ഖം, സചിത്തകം, ലോകവജ്ജം, കായകമ്മം, വചീകമ്മം, അകുസലചിത്തം, ദുക്ഖവേദനന്തി.

തതിയപാരാജികം.