൫. പബ്ബതസുത്തവണ്ണനാ

൧൨൮. പഞ്ചമേ സക്കാ പന, ഭന്തേതി സോ കിര ഭിക്ഖു ചിന്തേസി – ‘‘സത്ഥാ അനമതഗ്ഗസ്സ സംസാരസ്സ ദീഘതമത്താ ‘ന സുകരം ന സുകര’ന്തി കഥേതിയേവ, കഥം നച്ഛിന്ദതി, സക്കാ നു ഖോ ഉപമം കാരാപേതു’’ന്തി. തസ്മാ ഏവമാഹ. കാസികേനാതി തയോ കപ്പാസംസൂ ഏകതോ ഗഹേത്വാ കന്തിതസുത്തമയേന അതിസുഖുമവത്ഥേന. തേന പന പരിമട്ഠേ കിത്തകം ഖീയേയ്യാതി. സാസപമത്തം. പഞ്ചമം.