൧. തിണകട്ഠസുത്തവണ്ണനാ

൧൨൪. അനമതഗ്ഗസംയുത്തസ്സ പഠമേ അനമതഗ്ഗോതി അനു അമതഗ്ഗോ, വസ്സസതം വസ്സസഹസ്സം ഞാണേന അനുഗന്ത്വാപി അമതഗ്ഗോ അവിദിതഗ്ഗോ, നാസ്സ സക്കാ ഇതോ വാ ഏത്തോ വാ അഗ്ഗം ജാനിതും, അപരിച്ഛിന്നപുബ്ബാപരകോടികോതി അത്ഥോ. സംസാരോതി ഖന്ധാദീനം അവിച്ഛിന്നപ്പവത്താ പടിപാടി. പുബ്ബാ കോടി ന പഞ്ഞായതീതി പുരിമമരിയാദാ ന ദിസ്സതി. യദഗ്ഗേന ചസ്സ പുരിമാ കോടി ന പഞ്ഞായതി, പച്ഛിമാപി തദഗ്ഗേനേവ ന പഞ്ഞായതി, വേമജ്ഝേയേവ പന സത്താ സംസരന്തി. പരിയാദാനം ഗച്ഛേയ്യാതി ഇദം ഉപമായ ഖുദ്ദകത്താ വുത്തം. ബാഹിരസമയസ്മിഞ്ഹി അത്ഥോ പരിത്തോ ഹോതി, ഉപമാ മഹതീ. ‘‘ഹത്ഥീ വിയ അയം ഗോണോ, ഗോണോ വിയ സൂകരോ, സമുദ്ദോ വിയ തളാക’’ന്തി ഹി വുത്തേ ന തേസം താദിസം പമാണം ഹോതി. ബുദ്ധസമയേ പന ഉപമാ പരിത്താ, അത്ഥോ മഹാ. പാളിയഞ്ഹി ഏകോ ജമ്ബുദീപോ ഗഹിതോ, ഏവരൂപാനം പന ജമ്ബുദീപാനം സതേപി സഹസ്സേപി സതസഹസ്സേപി തിണാദീനി തേന ഉപക്കമേന പരിയാദാനം ഗച്ഛേയ്യും, ന ത്വേവ പുരിസസ്സ മാതു മാതരോതി. ദുക്ഖം പച്ചനുഭൂതന്തി തുമ്ഹേഹി ദുക്ഖം അനുഭൂതം. തിബ്ബന്തി തസ്സേവ വേവചനം. ബ്യസനന്തി ഞാതിബ്യസനാദിഅനേകവിധം. കടസീതി സുസാനം, പഥവീയേവ വാ. സാ ഹി പുനപ്പുനം മരന്തേഹി സരീരനിക്ഖേപേന വഡ്ഢിതാ. അലമേവാതി യുത്തമേവ. പഠമം.