൨. ഉപതിസ്സസുത്തവണ്ണനാ

൨൩൬. ദുതിയേ അത്ഥി നു ഖോ തം കിഞ്ചി ലോകസ്മിന്തി ഇദം അതിഉളാരമ്പി സത്തം വാ സങ്ഖാരം വാ സന്ധായ വുത്തം. സത്ഥുപി ഖോതി ഇദം യസ്മാ ആനന്ദത്ഥേരസ്സ സത്ഥരി അധിമത്തോ ഛന്ദോ ച പേമഞ്ച, തസ്മാ ‘‘കിം നു ഖോ ഇമസ്സ ഥേരസ്സ സത്ഥു വിപരിണാമേനപി സോകാദയോ നുപ്പജ്ജേയ്യു’’ന്തി ജാനനത്ഥം പുച്ഛതി? ദീഘരത്തന്തി സൂകരഖതലേണദ്വാരേ ദീഘനഖപരിബ്ബാജകസ്സ വേദനാപരിഗ്ഗഹസുത്തന്തം ദേസിതദിവസതോ പട്ഠായ അതിക്കന്തകാലം സന്ധായാഹ. തസ്മിഞ്ഹി ദിവസേ ഥേരസ്സ ഇമേ വട്ടാനുഗതകിലേസാ സമൂഹതാതി. ദുതിയം.