൫. ദാമലിസുത്തവണ്ണനാ

൮൬. പഞ്ചമേ ന തേനാസീസതേ ഭവന്തി തേന കാരണേന യം കിഞ്ചി ഭവം ന പത്ഥേതി. ആയതപഗ്ഗഹോ നാമേസ ദേവപുത്തോ, ഖീണാസവസ്സ കിച്ചവോസാനം നത്ഥി. ഖീണാസവേന ഹി ആദിതോ അരഹത്തപ്പത്തിയാ വീരിയം കതം, അപരഭാഗേ മയാ അരഹത്തം പത്തന്തി മാ തുണ്ഹീ ഭവതു, തഥേവ വീരിയം ദള്ഹം കരോതു പരക്കമതൂതി ചിന്തേത്വാ ഏവമാഹ.

അഥ ഭഗവാ ‘‘അയം ദേവപുത്തോ ഖീണാസവസ്സ കിച്ചവോസാനം അകഥേന്തോ മമ സാസനം അനിയ്യാനികം കഥേതി, കിച്ചവോസാനമസ്സ കഥേസ്സാമീ’’തി ചിന്തേത്വാ നത്ഥി കിച്ചന്തിആദിമാഹ. തീസു കിര പിടകേസു അയം ഗാഥാ അസംകിണ്ണാ. ഭഗവതാ ഹി അഞ്ഞത്ഥ വീരിയസ്സ ദോസോ നാമ ദസ്സിതോ നത്ഥി. ഇധ പന ഇമം ദേവപുത്തം പടിബാഹിത്വാ ‘‘ഖീണാസവേന പുബ്ബഭാഗേ ആസവക്ഖയത്ഥായ അരഞ്ഞേ വസന്തേന കമ്മട്ഠാനം ആദായ വീരിയം കതം, അപരഭാഗേ സചേ ഇച്ഛതി, കരോതു, നോ ചേ ഇച്ഛതി, യഥാസുഖം വിഹരതൂ’’തി ഖീണാസവസ്സ കിച്ചവോസാനദസ്സനത്ഥം ഏവമാഹ. തത്ഥ ഗാധന്തി പതിട്ഠം. പഞ്ചമം.